Δημιούργησα αυτό το blog προκειμένου να παρουσιάζω απόψεις και άρθρα , βασικά για τα εκπαιδευτικά θέματα αλλά και όσα άλλα μας απασχολούν. Μια γνώμη, ένα σχόλιο για αυτά που συμβαίνουν. Επίσης θα βρείτε κείμενα άλλων τα οποία με εκφράζουν. Στο blog αυτό θα μπορείτε να βρείτε επίσης πολιτιστικές αναφορές πάνω σε θέματα που μας συγκινούν. Πολιτισμός και εκπαίδευση πάνε μαζί. Περιμένω τα σχόλια σας. Ν.Κ.

Κυριακή, 31 Μαρτίου 2013


ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ
(ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ)
Β΄ΕΛΜΕ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ
Συναδέλφισσες,συνάδελφοι,

         Η επίθεση που δεχόμαστε από την κυβέρνηση και την Τρόικα  ξεπουλώντας στους ιδιώτες και τα δημόσια /κοινωνικά αγαθά, μεταξύ αυτών και την Παιδεία, συνεχίζεται με μεγαλύτερη ένταση.  Το νέο «φιλέτο» του αδηφάγου κεφαλαίου σήμερα είναι οι υπηρεσίες του δημοσίου. Το «κράτος των ιδιωτών» για να τους εξυπηρετήσει, είτε παραχωρεί απευθείας κομμάτια της εκπαίδευσης σε ιδιώτες, είτε αργά αλλά σταθερά ωθεί την κοινωνία να στραφεί σ' αυτή την κατεύθυνση διαλύοντας και απαξιώνοντας τη Δημόσια εκπαίδευση. Ταυτόχρονα διαμορφώνει το θεσμικό πλαίσιο για να διευκολύνει τη λειτουργία της με όρους ελεύθερης αγοράς, μετατρέποντας την Παιδεία από δικαίωμα σε εμπόρευμα.
            Σ' αυτό το πλαίσιο εντάσσονται όλες οι αλλαγές που έγιναν στους όρους λειτουργίας και στο ρόλο του σχολείου τα τελευταία χρόνια, αλλαγές που ξεκίνησαν να δρομολογούνται από την απόφαση του ΠΟΕ(1993), τις προτάσεις του ΟΟΣΑ από το 1996 κι εντεύθεν,  την κυβερνητική πολιτική ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, αλλά και αυτές που δρομολογούνται σήμερα από τις δύο τρόικες (καταργήσεις και μετατροπές φορέων ΟΕΔΒ-ΟΣΚ, συγχωνεύσεις-καταργήσεις σχολείων, απαξίωση της προσχολικής αγωγής και διάλυση της ειδικής αγωγής, αξιολόγηση-κατηγοριοποίηση των σχολείων, νέο Λύκειο, σχέδιο Αθηνά και Ιδιωτικά κολλέγια).
            Σφοδρή είναι όμως η επίθεση και στα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα των εκπαιδευτικών. Οι εκπαιδευτικοί καλούνται να ζήσουν με 640 ευρώ οι μόνιμοι και 150-250 οι ελαστικά εργαζόμενοι, οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις αυξάνονται συνεχώς ενώ η σταθερή και μόνιμη εργασία υποχωρεί, η ασφάλεια της οργανικής θέσης καταργείται με τη δυνατότητα υποχρεωτικής μετακίνησης, δρομολογείται η αύξηση ωραρίου που θα οδηγήσει στην ανεργία όλους τους αναπληρωτές, ενώ στην ίδια θέση θα βρεθεί και μεγάλος αριθμός μονίμων με όχημα την αξιολόγηση.
            Για να γίνει ευκολότερη η “μεταρρύθμιση” που σχεδιάζουν είναι προϋπόθεση ο φοβισμένος και υποταγμένος εκπαιδευτικός, η απειλή της απόλυσης μέσω της αξιολόγησης.
            Σ' αυτή την  περίοδο της κρίσης και σ' αυτό το τοπίο αλλαγών στην Παιδεία, τα συνδικάτα χρειάζεται να μπουν σε μια πορεία ανασύνταξης, σε μια προσπάθεια μακράς πνοής για να συγκροτήσουν μια νέα ταξική ενότητα της εποχής, διεκδικώντας την ε­πα­ναϊδε­ο­λο­γι­κο­ποίη­ση του συνδικαλιστικού κινήματος.
            Χρειαζόμαστε συνδικάτα ισχυρά ως ταξικό αντίβαρο στην επίθεση που δέχεται η εργατική τάξη. Η ανασύνταξη του συνδικαλιστικού κινήματος είναι επιτακτικά αναγκαία, για τον ταξικό του αναπροσανατολισμό, την αξιακή του επανα­θε­με­λίω­ση, με μαχητικό και αγωνιστικό πρόσημο, με ενισχυμένη τη δημοκρατική και συμμετοχική του λειτουργία,  με συνεκτικό σχεδιασμό για κλιμάκωση και συντονισμό, με πολιτικοποίηση των αιτημάτων τους, αλληλέγγυα,  τη σύνδεση τους με τα κινήματα και τις νέες συλλογικότητες που συγκροτούνται, με αλλαγή συσχετισμών και αριστερή πλειοψηφία. Γι' αυτό το ρεύμα αγωνιζόμαστε και θα συνεχίσουμε στο εσωτερικό των συνδικάτων, αλλά και στο πλάι των κινημάτων που αντιστέκονται.
            Χρέος μας είναι να προσπαθήσουμε να απομακρυνθούν οι παράγοντες πού οξύνουν την κρίση των συνδικάτων και να απελευθερώσουμε τις δυνάμεις εκείνες που θα αναγεννήσουν το συνδικαλιστικό κίνημα.
            Με ρεαλισμό, αποφασιστικότητα και μαχητικότητα πρέπει να συστρατευτούν όλες οι δυνάμεις της Εκπαιδευτικής Ριζοσπαστικής Αριστεράς στην Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, να ανασυγκροτηθούμε, να προχωρήσουμε ταχύτατα σε ένα νέο τρόπο δουλειάς, να οργανώσουμε τις αντιστάσεις μας στις νεοφιλελεύθερες επιθέσεις, να προβάλλουμε τις δικές μας εναλλακτικές αριστερές λύσεις για την εκπαίδευση και τον εκπαιδευτικό και να δώσουμε μια νέα ώθηση στον αυτόνομο ταξικό συνδικαλισμό. Να παλέψουμε μαζί με όλους τους εργαζόμενους για την ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών και της κυβέρνησης που τις υπηρετεί. Μέσα στα πλαίσια αυτά καλούνται οι συναδέλφισσες και οι συνάδελφοι σε σύσκεψη την Τρίτη 2 Απρίλη και ώρα 19:00 στα γραφεία της Β΄ ΕΛΜΕ (Μοσχονησίων 23 Αιγάλεω)

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ
(ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ)
Β΄ΕΛΜΕ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

Μουσικό Σχήμα «Ροδανθός».
Πρώτιστα θέλουμε να ευχαριστήσουμε τους οργανωτές της βραδιάς, τη Β΄ ΕΛΜΕ Δυτικής Αττικής  που με την απέραντη ευγένειά τους μας κάλεσαν να προσφέρουμε κι εμείς στις εκδηλώσεις Τέχνης που θα ακολουθήσουν... είναι μεγάλη χαρά μας!!!
Ο Μάνος έλεγε πως «όσο συνηθίζεις το Τέρας τόσο του μοιάζεις»...
Αυτή η δολοφονική κατάσταση που ζούμε πάνω στις προσωπικότητες μας, άλλο δεν είναι παρά το Τέρας... Ένα Τέρας που έχει απλωθεί... τρώει ανενόχλητο... και άθελά μας ή ηθελημένα το ταΐζουμε... Αντιστάσεις υπάρχουν;... Ναι... μια από αυτές είναι και η Τέχνη... κάθε λογής Τέχνη, που ανοίγει Πνεύμα και καρδιά... Νου και Ψυχή... ενώνει μεταξύ τους τις κοινωνίες, τις τάξεις, τις ηλικίες... Οι Μούσες περπάτησαν σ’ αυτή τη Γη κάποτε... Θαρρώ πως δεν έφυγαν ποτέ αν και τις πληγώσαμε αρκετές φορές σαν λαός... Απόστολοι πολλοί πέρασαν της Τέχνης... Ένας από αυτούς και ο Χατζιδάκις... έτσι τον θεώρησα από την πρώτη στιγμή που τον άκουσα... κι όσο τον άκουγα τόσο σφράγιζε μέσα μου αυτή η αίσθηση...
Ποτέ δεν έπαψε όσο ζούσε να  ποτίζει με την ευαίσθητη ψυχή του, το δέντρο των Μουσών...
Εμείς... ερχόμαστε μετά, πολύ μετά... πάνω στα χνάρια που άφησαν αυτοί οι Γίγαντες παλεύουμε να βγούμε απ’ τα αδιέξοδα... Όμως παλεύουμε, κι αυτό μετρά... «Αν δώσεις τη μάχη μπορείς να νικήσεις, αν δεν τη δώσεις έχεις ήδη χάσει» έλεγε ο Μπρεχτ... Στις σημερινές συνθήκες, πιστέψτε είναι μάχη το να θέλεις να παρουσιάσεις Χατζιδάκι... Μάχη γιατί; Διότι έχει δυναμώσει το Τέρας... κι είναι άγριο... αδίστακτο... Όμως... δεν θα του δώσουμε τροφή... δεν θα γίνουμε εμείς οι ίδιοι τροφή... θα αγναντεύουμε ακόμη τα καράβια που φεύγουν... τ’ αστέρια που είναι αιώνες εκεί... τον άνεμο που πάντα μας μιλάει... και τις καλαμιές που γέρνουν μα δεν πέφτουν... Όλα αυτά είναι η αποψινή βραδιά εδώ... όλα αυτά  παλεύουμε να ανταμώσουμε κι εμείς... Εμείς φτιάξαμε ένα Μουσικό σχήμα... Το ονομάσαμε «ΡΟΔΑΝΘΟΣ» με την συμβολικότητα του Ρόδου που ανθεί... Ερασιτέχνες = εραστές της Τέχνης... Σμίξαμε διαφορετικές ηλικίες... εγώ κι ο γιος μου (στο πιάνο), μα και τα άλλα τα παιδιά... Κι όμως αποδεικνύεται πως... η Μουσική είναι μια γέφυρα που ενώνει...
Ελάτε λοιπόν απόψε μαζί μας να ενωθείτε... Μπροστάρη θα βάλουμε το Μάνο... Γιατί σ’ αυτόν χαρίζουμε τις ώρες μας εδώ... Ελάτε να σμίξουμε όπως τότε... που είχαμε μουριές στις αυλές... πηδάγαμε τις μάντρες του Μαγιού... ερωτευόμαστε... κι ίσως να μην ξέραμε πως τις βραδιές από πάνω μας ήταν «ένα χάρτινο φεγγαράκι»... μα απόψε το καλούμε κι αυτό μαζί μας...
Καλησπέρα Κύριε Μάνο...
Με εκτίμηση  κι ένα μεγάλο ευχαριστώ στους οργανωτές της βραδιάς, τη Β΄ ΕΛΜΕ Δυτικής Αττικής που έτσι δείχνουν πως... όσο υπάρχουν «φωτισμένοι φάροι», δεν θα χαθεί τίποτε...!!!!!!

Μουσικό Σχήμα
«ΡΟΔΑΝΘΟΣ»... 

Περί της ιστορικής συνέχειας του έθνους...

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΕΒΡΟΥ

Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ για μια διαφορετική φορολογική πολιτική

Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ για μια διαφορετική φορολογική πολιτική

Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2013

Ο Μαυρογιαλούρος της ευθύνης

Ο Μαυρογιαλούρος της ευθύνης

Διεθνής Αμνηστία, από το Δεκέμβρη του '12: Η κακοποίηση μεταναστών στην Ελλάδα αποτελεί «ανθρωπιστική κρίση»

Διεθνής Αμνηστία, από το Δεκέμβρη του '12: Η κακοποίηση μεταναστών στην Ελλάδα αποτελεί «ανθρωπιστική κρίση»


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΤΜΗΜΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ

Την ώρα που χιλιάδες φοιτητές από όλη τη χώρα διαδήλωναν εναντίον του σχεδίου «Αθηνά», η τρικομματική συγκυβέρνηση ψήφιζε στη Βουλή, με κουτσουρεμένη πλειοψηφία 148 ψήφων , την επαίσχυντη τροπολογία «Δούρειο Ίππο», της εφαρμογής του σχεδίου διάλυσης της Δημόσιας Εκπαίδευσης.
Με την τροπολογία αυτή, δίνεται η δυνατότητα στον Υπουργό Παιδείας να συγχωνεύει τμήματα , να δημιουργεί κατευθύνσεις σε αρχικό ή προχωρημένο εξάμηνο σπουδών, να διαλύει και να ιδρύει σχολές με παράκαμψη της Βουλής μέσω της οδού Προεδρικών Διαταγμάτων.
Η εφαρμογή της τροπολογίας στην πράξη διαλύει κυρίως τα ΤΕΙ, αναγορεύει τον Υπουργό σε «ύπατο Αρμοστή» των ΑΕΙ, διαλύει το αυτοδιοίκητο και περιορίζει  την αυτονομία των ιδρυμάτων.
Επιπλέον με την παραπάνω απόφαση, για μια ακόμη φορά η τρικομματική κυβέρνηση, τορπιλίζει τη δημοκρατία, «κουρεύει» το κοινοβουλευτικό πολίτευμα, υποβαθμίζει και ακυρώνει το ρόλο της Βουλής και διολισθαίνει σε επικίνδυνο αντιδημοκρατικό κατήφορο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ δηλώνει ότι θα στηρίξει τον αγώνα των φοιτητών και της πανεπιστημιακής κοινότητας, για να μην εφαρμοστεί το σχέδιο «Αθηνά».
Η κυβέρνηση  λαϊκής ενότητας και κοινωνικής σωτηρίας της αριστεράς  με κορμό τον  ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ,  θα καταργήσει όλους τους μνημονιακούς νόμους και μαζί με την ακαδημαϊκή  κοινότητα θα εφαρμόσει ένα σχέδιο αναβάθμισης  της Δημόσιας και Δωρεάν Παιδείας.
29/03/2013

Τεκμήριο… ενοχής | Εφημερίδα των συντακτών

Τεκμήριο… ενοχής | Εφημερίδα των συντακτών

Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2013

ΟΜΙΛΙΑ ΤΑΣΟΥ ΚΟΥΡΑΚΗ Α΄ ΜΕΡΟΣ


Επανέρχεται η ελεύθερη είσοδος των εκπαιδευτικών στα δημόσια μουσεία και στους αρχαιολογικούς χώρους, σύμφωνα με το ΦΕΚ 655 / τεύχος Β' / 21.03.2013.
Δικαίωμα ελεύθερης εισόδου έχουν, πλέον, οι ακαδημαϊκοί και ΟΛΟΙ οι εκπαιδευτικοί λειτουργοί Α΄/θμιας, Β΄/θμιας και Γ΄/θμιας Εκπαίδευσης.  
Η θετική αυτή εξέλιξη αποτελεί δικαίωση των προσπαθειών των εκπαιδευτικών συνδικαλιστικών φορέων (ΟΛΜΕ, ΕΛΜΕ κ.α.) για την άρση της άδικης και αντι-εκπαιδευτικής απόφασης για κατάργηση της δυνατότητας ελεύθερης εισόδου μας (ΦΕΚ 1945 / τεύχος Β΄ / 15.06.2012)

ΟΜΙΛΙΑ ΤΑΣΟΥ ΚΟΥΡΑΚΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ


Το κόστος της Βαλκάνιας εκδοχής του Θωμά ντε Τορκουεμάδα

…ή αλλίως πόσο θα –μας- κοστίσουν τα μισθά(που δεν υπάρχουν) της «αξιολόγησης»

Την εποχή που ο συγκάτοικος του (ας δούμε το ναζισμό με μια άλλη ματιά) Ι.Κωτούλα, κ. Ελ. Βενιζέλος λύνει το πρόβλημα της ανεργίας με 430 ευρώ μισθό, την περίοδο που το υπουργείο Παιδείας τάζει «υποτροφίες» 300 ευρώ , μέσω των δουλεμπορικών προγραμμάτων «μαθητείας», σε μια Ελλάδα της ανέχειας και της ανεργίας, όταν ακόμη και το Βατικανό εκλέγει ένα Πάπα , «φτωχούλη του Θεού» (..και ολίγον του Βιντέλα), το υπουργείο Παιδείας ετοιμάζεται για ένα ακόμη μικρό και λιτό party ημετέρων αλλά και αλλοδαπών εμπειρογνωμόνων ( έτσι λέγονται στη διάλεκτο της συγκυβέρνησης οι γκάουλαϊτερ) .

 «…εάν πεσών προσ­κυνήσης μοι…»

Ας δούμε με προσοχή το τι προβλέπει , για τις οικονομικές απολαβές των  «αρχι-αξιολογητών», το σχέδιο νόμου για την  «Αρχή Διασφάλισης της Ποιότητας στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση (Α.ΔΙ.Π.Π.Δ.Ε.), της Ανεξάρτητης  Αρχής που θα παρακολουθεί, μελετά και αξιολογεί την εφαρμογή της εκπαιδευτικής πολιτικής στις δύο πρώτες βαθμίδες εκπαίδευσης, που σε απλά ελληνικά θα εποπτεύει την άξια αξιολόγηση.

Ο  Πρόεδρος αυτής της Αρχής, θα αμείβετε με 62.400 ευρώ το χρόνο. Δηλαδή, με 5.200 ευρώ τον μήνα Ο διευθυντής με 37.900 ευρώ τον χρόνο, δηλαδή με 3.158 ευρώ τον μήνα. Για τους 25 επιστημονικούς συνεργάτες προβλέπονται κονδύλια αμοιβής 830.000 ευρώ, δηλαδή, περίπου 2.766 ευρώ τον μήνα για κάθε έναν από αυτούς.  Και  κονδύλιο μόνο 223.000 €  για τις  10 θέσεις διοικητικού προσωπικού. Επίσης και ένα ευτελές ποσό  21.600 € για  αποζημιώσεις των μελών του συμβουλίου για τη συμμετοχή στις συνεδριάσεις. Στη χώρα του Ξένιου Δένδια προβλέπεται  επιπλέον δαπάνη για  έξοδα φιλοξενίας, πρόσκληση καθηγητών Α.Ε.Ι. και επιστημόνων ημεδαπής και αλλοδαπής. Επίσης  10.000 € σαν επίδομα  θέσης ευθύνης στον προϊστάμενο διεύθυνσης και  11.400 των προϊσταμένων των δύο τμημάτων που τη συγκροτούν , σύνολο 21.400 €.  

Στην παράγραφο στ,  ορίζεται ότι θα  δίνεται μια ειδική, επιμορφωτική άδεια στο επιστημονικό προσωπικό της Αρχής. Τώρα, γιατί  ένα προσωπικό το οποίο είναι ειδικό και έχει  διοριστεί γι' αυτό ακριβώς,  θα πρέπει να παίρνει και επιπλέον εξάμηνη άδεια επιμόρφωσης , τη στιγμή μάλιστα που έχουν κοπεί οι αντίστοιχες άδειες για όλους τους υπόλοιπους εκπαιδευτικούς, είναι πραγματικά κάτι που μόνο κακεντρεχείς  θα παρατηρούσαν.

Το θετικό είναι (για να μην τα ισοπεδώνουμε και όλα) ότι το Α.ΔΙ.Π.Π.Δ.Ε. θα είναι μια πραγματικά ανεξάρτητη αρχή. Όσο  ανεξάρτητη  μπορεί να είναι μια αρχή που ορίζεται ο πρόεδρος από τον Υπουργό και που από κει και πέρα αυτός διορίζει το υπόλοιπο συμβούλιο.

« Κατόπιν αιτήσεως του και της Ισαβέλλας, ο πάπας Σίξτος Δ’ εξέδωσε μία βούλα (1η Νοεμβρίου 1478) μέσω της οποίας τους επέτρεπε να ονομάσουν έξι ιερείς, έχοντες δίπλωμα θεολογίας και κανονικού δικαίου, δια να αποτελέσουν ένα ιεροεξεταστικό σώμα προς Εξέταση και τιμωρία των αιρέσεων.»

Όμως το μικρό, λιτό party , δεν σταματάει εδώ. Έχει και συνέχεια.  «Παράγραφος 7. Ανά διεύθυνση εκπαίδευσης συγκροτούνται πενταμελείς επιτροπές αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου, των σχολικών μονάδων και των υπολοίπων αποκεντρωμένων υπηρεσιών που ασκούν αρμοδιότητες Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Τα μέλη αυτών των επιτροπών εγγράφονται σε ειδικό μητρώο, το οποίο ονομάζεται Μητρώο Εμπειρογνωμόνων Αξιολόγησης Εκπαιδευτικού Έργου».

Πάλι σε απλά ελληνικά:  58 – 60 επιτροπές  στην πρωτοβάθμια και άλλες τόσες στην δευτεροβάθμια, σχεδόν 120 Επιτροπές επί πέντε μέλη ,600 μέλη, που βεβαίως δικαιούνται και μια αποζημίωση.   Και εάν δεν καταλάβατε πως θα επιλέγονται τα μέλη των επιτροπών αυτών :στην περίπτωση 7β΄, περιγράφονται προϋποθέσεις εγγραφής σε αυτό το μητρώο, όπου δίνεται η δυνατότητα  «… ευρείας συμμετοχής ατόμων αυξημένων προσόντων, αναγνωρισμένου κύρους, ερευνητών εν ενεργεία, συνταξιούχων, αλλοδαπών.»

Ξέραμε τόσα χρόνια στη βαλκανική ενδοχώρα τι σημαίνει το «..αυξημένων προσόντων και αναγνωρισμένου κύρους…» . Το πραγματικά απίστευτο εδώ είναι ότι η κυβέρνηση του μεταναστοφάγου Άδωνη και Φαίλου Κουβέλη , θα προσλάβει(πως;) αλλοδαπούς (από ποιες χώρες;) αξιολογητές , για να   «αξιολογήσουν»  τον έλληνα εκπαιδευτικό.
 Άραγε στην Ουγκάντα, τη δεκαετία του ΄30 (γιατί μεταπολεμικά αποκλείεται) , υπήρχαν αγγλοσάξωνες επιθεωρητές;
 «Εμείς θα τους δώσουμε να καταλάβουνε πως είναι αδύνατα και φοβισμένα ανθρωπάκια…Θα μας θαυμάζουνε και θα είναι περήφανοι για μας, που είμαστε τόσο δυνατοί και έξυπνοι,  γιατί μπορέσαμε και δαμάσαμε ένα κοπάδι τόσο μεγάλο με εκατομμύρια κεφάλια που θα σκύβουν μπροστά μας. Θα τρέμουνε τον θυμό μας.»
 ( ο Ιεροεξεταστής στον Χριστό , από τους αδερφούς Καραμαζώφ, του Φ.Ντοστογιέφσκι)    

Ο Ζαφείρης Ανδρέας είναι μέλος της Γραμματείας των Συνεργαζόμενων Εκπαιδευτικών Κινήσεων 


Θέμα: «Οι εκπαιδευτικοί, με την αξιολόγηση που μεθοδεύεται, θα μετατραπούν σε συμβολαιογράφους επιδόσεων, σε κυνηγούς χαρτιών και οι μαθητές θα διαβάζουν μόνο ό,τι είναι χρήσιμο για τις εξετάσεις»

   Παρέμβαση στην Ολομέλεια της Βουλής κατά τη συνεδρίαση της 26ης Μαρτίου με ημερήσια διάταξη νομοθετικής εργασίας: «Μόνη συζήτηση επί της αρχής, των άρθρων και του συνόλου του σχεδίου νόμου: «Αρχή Διασφάλισης της Ποιότητας στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση (Α.ΔΙ.Π.Π.Δ.Ε.)», έκανε ο βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, Γιάννης Αμανατίδης. Παρατίθεται το πλήρες κείμενο της ομιλίας:
« Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι Βουλευτές,  όλες οι  τοποθετήσεις που έχουν ακουστεί μέχρι τώρα, ειδικά από τους εκπροσώπους της τρικομματικής Κυβέρνησης, λένε το εξής: Ότι η αξιολόγηση είναι το πιο σημαντικό πράγμα στην εκπαίδευση. Μου θύμισαν την αντίστοιχη δήλωση του Τζωρτζ Μπους το 2001, μετά από επίσκεψη σε ένα δημοτικό σχολείο, ο οποίος είπε επακριβώς: «Η αξιολόγηση είναι το πιο σημαντικό πράγμα στην εκπαίδευση. Ουσιαστικά αυτή μόνο μας λέει ποιο παιδί μαθαίνει και ποιο όχι». Εν πάση περιπτώσει, λένε ότι είναι κυρίαρχος ο ρόλος της αξιολόγησης, το πιο σημαντικό πράγμα στην εκπαίδευση.
Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, το  πλήρες «έργο» της αξιολόγησης δεν το βλέπουμε αυτή τη στιγμή στη Βουλή, γιατί το μόνο που βλέπουμε είναι το πρώτο της κομμάτι για την Αρχή Διασφάλισης Ποιότητας της Εκπαίδευσης. Για να συμπληρωθεί το όλο «έργο» θα έπρεπε να έχει υπόψη της η Βουλή και τις προθέσεις της Κυβέρνησης όσον αφορά το Προεδρικό Διάταγμα για τις ειδικές διατάξεις που αφορούν την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού και του εκπαιδευτικού έργου.
Θα προσπαθήσω έτσι  να δώσω σκηνές από τη συνολική εικόνα που έχω κι εγώ για το έργο της αξιολόγησης που προωθεί η Κυβέρνηση.
Κατά τη γνώμη μου, ο στόχος που έχει το συγκεκριμένο σχέδιο νόμου είναι ότι θέλει να απενοχοποιήσει τη μνημονιακή πολιτική. Περίμενα ότι αυτή η Αρχή Διασφάλισης της Ποιότητας θα μπορούσε να μας διασφαλίσει ότι δεν θα γίνονται συγχωνεύσεις, υποχρεωτικές μετακινήσεις εκπαιδευτικών, ότι δεν θα υπάρχουν ωρομίσθιοι εκπαιδευτικοί που θα τρέχουν από σχολείο σε σχολείο, ότι δεν θα είναι η χρηματοδότηση στο 2,15%, ότι θα υπάρχουν βιβλιοθήκες, ότι η ενισχυτική διδασκαλία θα αρχίζει από την αρχή της σχολικής χρονιάς και μάλιστα όχι μόνο στο Λύκειο ή στο Γυμνάσιο, αλλά εκεί όπου ουσιαστικά πονάει η εκπαίδευση και όπου πρέπει να δοθεί έμφαση, δηλαδή στα εννέα πρώτα χρόνια, από το Δημοτικό και μάλιστα από τον πρώτο μήνα και ότι θα γίνουν, επιτέλους, οι διορισμοί στην Ειδική Αγωγή.
Περίμενα ότι όλα αυτά θα τα διασφαλίζει ένα νομοσχέδιο, το οποίο θα βάζει κάποιες ασφαλιστικές δικλίδες έτσι ώστε να γίνει το αυτονόητο επιτέλους στην πατρίδα μας. Ποιο είναι το αυτονόητο; Να λειτουργούν τα σχολεία από την αρχή της σχολικής χρονιάς.
Το δικαίωμα της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης δε μπορεί να συνεχίζει να καταστρέφεται επί τόσα χρόνια. Άρα, ο πρώτος στόχος είναι η απενοχοποίηση της μνημονιακής πολιτικής και η διαρκής ενοχοποίηση των εκπαιδευτικών. Ο δεύτερος στόχος είναι η κατηγοριοποίηση των σχολικών μονάδων. Άλλωστε αυτό θα είναι το αποτέλεσμα της ανάρτησης και της γνωστοποίησης της θετικής, θετικής υπό όρους ή αρνητικής αξιολόγησης. Η αξιολόγηση είναι τιμωρητική γιατί προβλέπει περικοπές μισθών, αφού έχει εντάξει μέχρι τώρα, φτωχοποιώντας τους εκπαιδευτικούς, στο ενιαίο μισθολόγιο και επειδή υπάρχει βέβαια η ποσόστωση. Ας πούμε ότι σε μία αξιολόγηση βγαίνουν όλοι με «άριστα». Δεν θα περάσουν όλοι από τον έναν βαθμό στον άλλον. Θα περάσει το 50%, το 70%, το 15% στο τέλος. Άρα, η αξιολόγηση είναι τιμωρητική και βέβαια θα καταλήγει και σε απολύσεις.
Προχθές, την Κυριακή, υπήρξαν δημοσιεύματα στον Τύπο που ανέφεραν ακριβώς -δεν ξέρω πώς έγινε η διαρροή και αν θέλετε, κύριε Υπουργέ, μπορείτε να το διαψεύσετε- ότι μέχρι τέλος Μαΐου θα αξιολογηθούν οι εκπαιδευτικές μονάδες, πέρα από τα άλλα Υπουργεία, και ότι προβλέπεται με αυτόν τον τρόπο να απολυθούν 7.627 -μου έκανε εντύπωση και η ακρίβεια της μονάδας- εκπαιδευτικοί. Θα ήθελα να μας πείτε κάτι -αν ξέρετε- γι’ αυτό.
Και βέβαια θα γίνει χειραγώγηση, γιατί η αξιολόγηση είναι μονοπρόσωπη. Αρχικά, μας είπαν ότι η αξιολόγηση δεν είναι μονοπρόσωπη, είναι διπρόσωπη: είναι ο διευθυντής και ο σχολικός σύμβουλος. Μα, ο διευθυντής αξιολογεί αποκλειστικά ένα κομμάτι, το διοικητικό έργο, και ο σύμβουλος κάτι άλλο, διαφορετικό. Δεν υπάρχει μία συνεργασία όπου να υπάρχει μία διαβούλευση και με τον Σύλλογο Διδασκόντων, έτσι ώστε να καταλήξουν κάπου. Άρα, η αξιολόγηση είναι μονοπρόσωπη.
Πρέπει να υπάρχει ένα εκπαιδευτικό συμβόλαιο. Η εμπιστοσύνη και η ευθύνη πρέπει να είναι τα κυρίαρχα στοιχεία μιας μεθόδου αξιολόγησης, οποιασδήποτε αξιολόγησης και αυτό δεν τηρείται. Όταν δεν έχετε τη σύμφωνη γνώμη γονέων και εκπαιδευτικών είναι αδύνατον να εφαρμοστεί οποιαδήποτε αξιολόγηση στην εκπαίδευση. Τόσο οι εκπαιδευτικές ομοσπονδίες -ΟΛΜΕ, ΔΟΕ- όσο και οι Συνομοσπονδίες των γονέων είναι αντίθετες.
Από την άλλη μεριά, κύριε Υπουργέ, είμαστε αντίθετοι και στη φιλοσοφία. Για εμάς μία αξιολόγηση προϋποθέτει ένα τελείως διαφορετικό γενικό πλαίσιο εκπαιδευτικής πολιτικής. Προϋποθέτει ένα δημοκρατικό πλαίσιο στον αντίποδα του νεοφιλελευθερισμού και φυσικά στον αντίποδα αυτής της μνημονιακής πολιτικής. Υπάρχουν προϋποθέσεις όπως η χρηματοδότηση. Με 2,15% χρηματοδότηση και μιλάτε για αξιολόγηση της εκπαίδευσης; Ο ελληνικός λαός βέβαια το έχει αξιολογήσει αυτό.
Όσον αφορά τις ασφαλείς και αξιοπρεπείς εργασιακές σχέσεις, ξέρετε πόσων ειδών εργασιακές σχέσεις υπάρχουν στα σχολεία; Πώς θα τις αξιολογήσετε; Το ίδιο αξιολογούνται όλοι; Ο άλλος είναι ωρομίσθιος, ο άλλος είναι αναπληρωτής, ο άλλος είναι ΕΣΠΑ πλήρους απασχόλησης, ο άλλος είναι ΕΣΠΑ μερικής απασχόλησης. Όλα αυτά προϋποθέτουν ενιαία αξιολόγηση; Γίνεται αυτό; Πρέπει να αποσυνδεθεί η σχολική επίδοση των μαθητών από τις κρίσεις, την προαγωγή και το εργασιακό και μισθολογικό καθεστώς των εκπαιδευτικών. Πρέπει να αναγνωριστεί ο κοινωνικός ταξικός παράγοντας, καθοριστικός λιγότερο ή περισσότερο για την πρόσκτηση της σχολικής γνώσης. Πρέπει βέβαια να υπάρχει ένα δημοκρατικό πλαίσιο λειτουργίας των σχολικών μονάδων, η ελεύθερη συναίνεση και η εθελοντική συμμετοχή των μελών της σχολικής κοινότητας και η δυνατότητα διαμόρφωσης εργαλείων βελτίωσης του εκπαιδευτικού έργου.
Κύριε Υπουργέ, με αυτό το νομοσχέδιο και τη θεσμοθέτηση της ΑΔΙΠΠΔΕ κάνετε την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου να είναι ο κυριότερος μοχλός διαμόρφωσης της εσωτερικής ζωής του σχολείου. Αυτό το σύστημα θα έχει σοβαρές επιπτώσεις στη ζωή του σχολείου, στις μαθητικές δραστηριότητες και στον τρόπο εργασίας του εκπαιδευτικού. Οι εκπαιδευτικοί πολύ φοβάμαι ότι θα μετατραπούν σε συμβολαιογράφους επιδόσεων, σε κυνηγούς χαρτιών -το paper disease- και οι μαθητές θα διαβάζουν μόνο ό,τι είναι χρήσιμο για τις εξετάσεις. Και βέβαια με ένα τέτοιο σύστημα αξιολόγησης, το ερώτημα «γιατί να διδάσκεται αυτή η γνώση» υποσκελίζεται από το ερώτημα «πώς θα διδάξουμε τη δεδομένη γνώση καλύτερα».
Κύριε Πρόεδρε, θέλω να κλείσω -αν και είχα αρκετά να πω- με την πρόταση μιας εκπαιδευτικού, η οποία δημοσιεύτηκε στο διαδίκτυο και με εκφράζει πλήρως. «Αυτό που χρειάζεται επειγόντως η Παιδεία μας είναι η στήριξη του εκπαιδευτικού κι όχι η πίεση, η απαξίωση και η τιμωρία του. Να μας αφήσουν να αφοσιωθούμε στο έργο μας, να αγκαλιάσουμε και να στηρίξουμε τους μαθητές μας και να τους προσφέρουμε όλα αυτά που τόσο απεγνωσμένα έχουν ανάγκη αυτές τις δύσκολες μέρες, να νιώσουμε την κοινωνία στο πλευρό μας, όχι απέναντί μας. Ελεύθερους εκπαιδευτικούς χρειαζόμαστε, που με το κεφάλι ψηλά θα σταθούν δίπλα στα παιδιά μας και θα τα διδάξουν τη γνώση και την αξιοπρέπεια. Εκπαιδευτικούς που θα κρίνονται με διαδικασίες που δεν θα στηρίζονται στο φόβο ή το χρήμα που μπαίνει ή βγαίνει από την τσέπη τους. Διαδικασίες που θα τους οπλίσουν με αξιοπρέπεια και δύναμη. Διαδικασίες που θα συνδέονται με τη διαρκή και σωστή επιμόρφωσή τους αντί για τη συλλογή βεβαιώσεων στην οποία επιδίδονται τα τελευταία χρόνια. Διαδικασίες που θα λαμβάνουν υπόψη τους τις κοινωνικές ιδιαιτερότητες των σχολείων και των μαθητών τους. Διαδικασίες που καμία σχέση δεν πρέπει να έχουν με τις επιδόσεις των μαθητών σε συνεχείς εξετάσεις και μάλιστα εθνικού επιπέδου -όπως θα πάει- για να είναι μετρήσιμα τα αποτελέσματα, εξετάσεις που πνίγουν κάθε ενδιαφέρον κι αγάπη για τη γνώση και στραγγαλίζουν τη δυνατότητα των εκπαιδευτικών να την εμφυσήσουν και που θα τους οδηγήσουν να "προετοιμάζουν" ψυχρά τους μαθητές τους για τα συνεχή τεστ ώστε να μην αξιολογούνται αρνητικά.»
 Πώς να αξιολογήσεις το λογισμό και το όνειρο; Πώς να αξιολογήσεις τη σχέση μαθητή-εκπαιδευτικού και να την ποσοτικοποιήσεις;»
Ευχαριστώ πολύ».

Στην Ελλάδα των ληγμένων τροφίμων που πρέπει να καταναλώσουμε, των ενεχυροδανειστηρίων, των μισθωτών και των συνταξιούχων που ο μισθός τους και η σύνταξή τους δεν φτάνει για το πρώτο πενθήμερο, των αστέγων, των παιδιών που λιποθυμούν, η Κυβέρνηση αυτή δεν πρέπει να έχει κανένα μέλλον. Οι εργαζόμενοι και ο λαός μας με τους αγώνες τους δεν θα επιτρέψουν τη συνέχιση αυτής της πολιτικής.
Κύριοι της Κυβέρνησης και της Συγκυβέρνησης, όσο πιο γρήγορα φύγετε, τόσο πιο λίγες θα είναι και οι καταστροφικές συνέπειες για τη χώρα μας. Σε αυτό θα συμβάλουμε σαν ΣΥΡΙΖΑ-Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο με όλες μας τις δυνάμεις και μέσα και έξω από τη Βουλή.
Στην Ελλάδα των ληγμένων τροφίμων που πρέπει να καταναλώσουμε, των ενεχυροδανειστηρίων, των μισθωτών και των συνταξιούχων που ο μισθός τους και η σύνταξή τους δεν φτάνει για το πρώτο πενθήμερο, των αστέγων, των παιδιών που λιποθυμούν, η Κυβέρνηση αυτή δεν πρέπει να έχει κανένα μέλλον. Οι εργαζόμενοι και ο λαός μας με τους αγώνες τους δεν θα επιτρέψουν τη συνέχιση αυτής της πολιτικής.
Κύριοι της Κυβέρνησης και της Συγκυβέρνησης, όσο πιο γρήγορα φύγετε, τόσο πιο λίγες θα είναι και οι καταστροφικές συνέπειες για τη χώρα μας. Σε αυτό θα συμβάλουμε σαν ΣΥΡΙΖΑ-Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο με όλες μας τις δυνάμεις και μέσα και έξω από τη Βουλή.
Αθήνα, 27/03/2013

Δευτέρα, 25 Μαρτίου 2013


Ελεύθεροι Κατακτημένοι

του Αλκίνοου Ιωαννίδη

Δεν θα πω για τους άλλους. Λίγο με ενδιαφέρει η ποιότητα και η στάση τους σε τέτοιες στιγμές. Ούτε και περίμενα καλύτερη αντιμετώπιση. Όσο και να τους βρίσω, χαϊδεύω τα αυτιά μας και τίποτα δεν αλλάζει. Θα πω για εμάς, και συγχωρήστε με:
Έρχεται η μέρα που η μάσκα τραβιέται βίαια. Η μέρα που το αληθινό μας πρόσωπο φανερώνεται, θέλουμε-δεν θέλουμε, αφτιασίδωτο και τρομακτικά αληθινό. Πρέπει να το κοιτάξουμε, είναι θέμα ζωής και θανάτου. Πρέπει να το ρωτήσουμε, να μας πει ποιοι είμαστε. Γιατί μόνο αυτό γνωρίζει.
Γυρνάμε απότομα, για να αντικρίσουμε μια τρύπα στον καθρέφτη. Πού απουσιάζει το πρόσωπό μας; Το ξεχάσαμε σε μικρά, ταπεινά, εγκαταλελειμμένα σπίτια, στη σκόνη χαμηλών, πλύνθινων ερειπίων, στους τάφους αγράμματων, ακατέργαστα σοφών παππούδων. Εκεί αφήσαμε θαμμένες τις αληθινές καλημέρες, τη συγκίνηση των στίχων, την αλληλεγγύη των ανθρώπων κι ότι πολύτιμο δεν μετριέται σε χρήμα. Έκτοτε, προχωρήσαμε στον «σύγχρονο κόσμο» απρόσωποι, γυμνοί, παλεύοντας να κρατήσουμε το νήμα της ύπαρξής μας άκοπο, μέσα σε εποχές δύσκολες, μέσα σε ένα τοπίο που δεν μας μοιάζει.
Γίναμε αρχοντοχωριάτες, επενδύοντας στα χειρότερα χαρακτηριστικά των δύο συνθετικών της λέξης. «Έχω γάμο», λέγαμε και στεκόμασταν καλοντυμένοι σε γκαζόν ξενοδοχείων, με φακελάκια στα χέρια, χωρίς αληθινή, από καρδιάς ευχή. «Και οι γάμοι μας, τα δροσερά στεφάνια και τα δάχτυλα, γίνουνται αινίγματα ανεξήγητα για την ψυχή μας». Ούτε αινίγματα, ούτε τίποτε. Όλα απαντημένα, όλα πεζά. Μεγάλα και άδεια. Απομείναμε αναίσθητοι μπροστά στο ιερό, ζώντας ένα γυαλιστερό, αντιαισθητικό, άχαρο, ανέραστο, ανίερο, ξοδεμένο παρόν. Χωρίς μνήμη, χωρίς όνειρο, διαζευγμένοι από το είναι μας.
Τα καλύτερα παιδιά μας τα πουλήσαμε. Τα αφήσαμε να σπαταλούν τη ζωή τους σε λογιστικά βιβλία, σε γραφεία εταιρειών, σε άψυχους λογαριασμούς. Τα κάναμε σκλάβους με τίτλους διευθυντικού στελέχους. Τα ταΐσαμε χρήματα, τα σπουδάσαμε χρήματα, τα μάθαμε να σκέφτονται χρήματα, να υπηρετούν χρήματα, να ονειρεύονται χρήματα, να παντρεύονται χρήματα, να γεννάνε χρήματα, να είναι χρήματα. Μιλούν άπταιστα τα χειρότερα Αγγλικά (αυτά της δουλειάς) και άθλια τα καλύτερα Ελληνικά (τα Κυπριακά). Όταν τα χρήματα λείψουν, από πού θα κρατηθούν;

Αντικαταστήσαμε το γλέντι στην πλατεία του χωριού με το σκυλάδικο. Τον έρωτα με το στριπτιζάδικο. Τα αναγκαία για την επιβίωση, με ένα τζιπ γεμάτο άχρηστα ψώνια. Τον ελεύθερο χρόνο με την υπερωρία. Κάναμε το παιγνίδι των παιδιών υπερπαραγωγή, σε πάρτι γενεθλίων κατά παραγγελία. Ξεχάσαμε ποια είναι τα βασικά συστατικά της ύπαρξής μας, ως ατόμων και ως κοινωνίας, αντικαθιστώντας τα με ότι μάς γυάλισε στη βιτρίνα. Γίναμε ότι μας έπεισε ο διαφημιστής, η τηλεόραση ή το περιοδικό να γίνουμε. Καταντήσαμε οπαδοί ομάδων, φανατικοί, με μαχαίρια και μίσος. Έφηβος, προτού σιχαθώ όλες τις ομάδες εξίσου, ήμουν με την Ομόνοια. Μια μέρα που έπαιζε με το ΑΠΟΕΛ, αρρώστησε ο τυμπανιστής των αντιπάλων. Ήρθαν στην άλλη κερκίδα και μου ζήτησαν να πάω στη δική τους, για να παίξω το τύμπανο. Πήγα ευχαρίστως.
Πέρασε ο καιρός, αλλάξαμε. Ξεχάσαμε. Χωριστήκαμε σε κόμματα και τα ψηφίσαμε τυφλά, διχαστήκαμε με τρόπο αταίριαστο στην ιστορία και την παράδοσή μας. Σε μια σταλιά τόπο, λέγαμε «οι άλλοι». Πήραμε τα χειρότερα χαρακτηριστικά της Ελλάδας και τα κάναμε αξιώματα.
Να πάει στο καλό τέτοιος εαυτός, να μην ξανάρθει. Καθόλου μην τον κλάψουμε, καθόλου μη μας λείψει. Στον αγύριστο!
Πέρασαν χρόνια. Το κορίτσι από τις Φιλιππίνες έκλαιγε κρυφά στο κρεβάτι του για το παιδί και τη μάνα που άφησε για να σερβίρει καφέ τον κύριο Πάμπο, που έγινε σερ, για να σιδερώνει τα ακριβά βρακιά της κυρίας Αντρούλλας, που έγινε μάνταμ. Η κοπέλα θα γυρίσει φτωχή στο Μπάγκιο Σίτι ή στη Μανίλα. Θα αγκαλιάσει τη μάνα της, θα φιλήσει το παιδί της. Εμείς, πού επιστρέφουμε;
Τι μένει όταν ο σερ και η μάνταμ, έκπληκτοι, χάνουν το αυτοκίνητο, την υπηρέτρια, το λούσο και το σπίτι τους; Τι κρατιέται αναλλοίωτο μέσα στον χρόνο, κάτω από την επιφάνεια που βουλιάζει; Πού ακριβώς βρίσκεται ανεξίτηλα χαραγμένος ο βαθύς Χαρακτήρας, που μας επιτρέπει, όταν όλα αλλάζουν, να λέμε ακόμη «Εμείς»;
Μπορούμε σήμερα να αποφασίσουμε ξανά, ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι μαζί, ποιοι είμαστε. Τι είναι σημαντικό και τι όχι. Τι αξίζει να προσπαθήσουμε μέχρι τέλους. Ποια λόγια αξίζει να πούμε προτού φύγουμε, πώς αξίζει να σταθούμε και απέναντι σε τι, προτού πεθάνουμε. Κι αυτό, μπορούμε να το κάνουμε, ακόμη και νηστικοί, άνεργοι και άστεγοι. Ήταν όμως αδύνατον να το κάνουμε χορτάτοι και υποταγμένοι, με έναν εαυτό-καταναλωτή, εξαρτημένο και ευχαριστημένο.
Μείναμε σε σκηνές, στο ύπαιθρο, για χρόνια. Χάσαμε για πάντα τα σπίτια, τα χωριά και τις ζωές μας. Περιμέναμε κάθε μέρα, για χρόνια, αγνοούμενους που δεν γύρισαν. Για δεκαετίες, ακούγαμε αεροπλάνο και στρέφαμε έντρομοι τα μάτια στον ουρανό. Χιαστί ταινίες στα παράθυρα, μη σπάσουν από τον βομβαρδισμό που μπορούσε ανά πάσα στιγμή να ξαναρχίσει. Τα παιδιά που έβγαλαν το σχολείο διαβάζοντας με το κερί στα αντίσκηνα, χειμώνες στη σειρά, βρίζονταν στην Ελλάδα από τους Ελλαδίτες, γιατί τους έτρωγαν τις θέσεις στα πανεπιστήμια. Η Μεγάλη Μαμά τίποτα δεν κατάλαβε. Κι ακόμη δεν καταλαβαίνει. Γιατί, μπορεί η Κύπρος να είναι Ελληνική, όμως, πόσο λίγο Κυπριακή είναι η Ελλάδα! Πόσο λίγο Ελληνική είναι η Ελλάδα!
Επιτρέψαμε στους μικρούς πολιτικούς ενός αδύναμου και απροστάτευτου τόπου, να συμπεριφέρονται σαν άρχοντες αυτοκρατορίας. Να υπηρετούν κόμματα και τσέπες, σαν να μην υπάρχει απειλή, κίνδυνος και γκρεμός, σαν να είναι αδύνατον από τη μια μέρα στην άλλη να γίνουμε μπουκιά στο στόμα κροκοδείλων. Είδαμε τα τρυφερά, αγνά χαμόγελα των παιδιών του Απελευθερωτικού Αγώνα να χρησιμοποιούνται από βάρβαρους, απαίδευτους «πατριώτες» με ξυρισμένα κεφάλια, φαλακρούς «απ’ έξω κι από μέσα». Ζήσαμε την αδικία, την απώλεια, την εγκατάλειψη. Τα ξέρουμε όλα, τα είδαμε όλα, τα ζήσαμε όλα. Τώρα θα φοβηθούμε;
Όταν κλαίγαμε το ’74, κλαίγαμε για τα σπίτια μας. Σήμερα θα κλάψουμε για τις επαύλεις μας; Τότε, κλαίγαμε για το χωριό μας. Θα κλάψουμε σήμερα για την τράπεζα; Τότε, για τους τάφους των γονιών μας. Σήμερα για τα χρέη μας; Τότε, για τις ζωές μας. Σήμερα για τις δουλειές μας; Δεν νομίζω…
Η κοινωνία μας, αυτή η διαλυμένη, πιέζοντας ασταμάτητα την όποια επίσημη πολιτική ηγεσία, αλλά και πέρα απ’ αυτήν, θα αναπτύξει μηχανισμούς στήριξης των ανέργων, θα φροντίσει τα παιδιά της. Όχι από ελεημοσύνη. Από αλληλεγγύη. Και με τη γνώση πως, αν ο διπλανός δε ζει καλά, κανείς δε ζει καλά. Γιατί, ότι ποτέ μας κράτησε σ’ αυτόν τον τόπο, ήταν ένας ιδιόμορφος, ποιητικός, παράλογα ωραίος κοινωνικός ιστός, που αυτοπροστατεύεται και που μας προστατεύει. Αυτός είναι που ανάγκασε τους βουλευτές να πουν, για μια έστω στιγμή, «Όχι».
Το «Όχι» της Κυπριακής Βουλής, είναι σημαντικότερο απ’ ότι κάποιοι χαιρέκακοι μπορούν να υποψιαστούν. Κι ας επιστρέψει η Βουλή εκλιπαρώντας τους Τροϊκανούς, κι ας πέσει στα γόνατα, κι ας τους γλύψει τα πόδια, μετά. Κι ας χάσουμε περισσότερα. Γιατί, για μια στιγμή έστω, έμοιασε η Δημοκρατία να έχει νόημα, ένα νόημα ξεχασμένο εδώ και δεκαετίες. Έμοιασαν, έστω και για μια στιγμή, οι εκπρόσωποι να εκπροσωπούν πράγματι. Η στιγμή καταγράφεται και μένει, δημιουργώντας προηγούμενο, παρά την όποια κατάληξη. Και το γεγονός πως το προηγούμενο δημιουργήθηκε από μισή μερίδα τόπο, αγαπητοί λογικοί λογιστές, το κάνει ακόμη σημαντικότερο. Τίποτα «δικό σας» δεν θα μείνει ποτέ στην Ιστορία, να σηματοδοτεί, να καθορίζει, ή έστω να θυμίζει κάτι υπαρξιακά σημαντικό. Αφήστε μας να το χαρούμε. Δεν μας προσφέρονται συχνά τέτοιες χαρές.
Αυτό το «Όχι», φαίνεται να είχε και χειροπιαστά αποτελέσματα: Εκτός από τη δυνατότητα μη φορολόγησης των μικροκαταθετών, εκτός από το χρονικό περιθώριο που έδωσε για τη νομοθετική ρύθμιση του περιορισμού των συναλλαγών και τη δημιουργία Ταμείου Αλληλεγγύης, που μπορούν να παίξουν σημαντικά θετικό ρόλο στο μέλλον, έδωσε και τη δυνατότητα, έστω σπασμωδικά, έστω την τελευταία στιγμή, έστω με απογοητευτικό αποτέλεσμα, να μετρηθούν οι δυνάμεις και οι «φιλίες», τόσο της Κύπρου, όσο και της Ελλάδας. Βοήθησε να καθαρίσει το τοπίο, να τελειώσουμε με ψευδαισθήσεις, να καταλάβουμε ξανά το πόσο μόνοι είμαστε, το πόση ευθύνη έχουμε. Κι όσοι πιστεύουν πως με ένα «Ναι» θα σώζαμε κάτι, τη Λαϊκή Τράπεζα ή την Κύπρου (αλήθεια, πόσο «δική μας» μπορεί να είναι μια τράπεζα;) και μαζί τις δουλειές, ή τους κόπους μιας ζωής που τους εμπιστευτήκαμε, να μην ξεχνούν πως, όποιο κομμάτι μας έμεινε απροστάτευτο, ούτως ή άλλως, και με τα «Ναι» και με τα «Όχι», θα κατασπαραχθεί.
Δυστυχώς, δεν ήταν δυνατόν να υπάρχει “plan B”. Θα ήταν αδύνατον να έχει εκπονηθεί από ανθρώπους της γενιάς μου και της προηγούμενης, από ανθρώπους βουτηγμένους στην κατανάλωση, στο εφήμερο, στο συμφέρον, στο νεοπλουτισμό και στο τίποτε, μια πολιτική που να έχει βάθος και σοβαρότητα. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι, χωρίς δικλίδες ασφαλείας, χωρίς λογική, είπαν ενστικτωδώς “Όχι”. Έστω και για μια στιγμή. Ένα “Όχι” καταστροφικό και λυτρωτικό μαζί, που εσείς, αγαπητοί Ελλαδίτες μνημονιακοί, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, με πρόσχημα το καλό μας, δεν θα πείτε ποτέ. Θα προτιμήσετε να καταστραφούμε εξίσου, λέγοντας “Ναι”.
Οι Κύπριοι προσφυγοποιούμαστε ξανά στην ίδια μας την πατρίδα. Χάνουμε ξανά τη ζωή όπως τη χτίσαμε, όπως νομίζουμε πως τη διαλέξαμε, όπως νομίσαμε πως μας ανήκει. Και φοβόμαστε. Είναι ανθρώπινο. Όμως, τι πραγματικά φοβόμαστε; Ότι θα πεινάσουμε; Πεινάσαμε και παλιότερα. Ότι θα κρυώσουμε; Κρυώσαμε χρόνια. Ότι θα μείνουμε μόνοι; Πάντα μόνοι ήμασταν. Ότι θα πονέσουμε; Από πόνο άλλο τίποτε… Ότι θα μας κατακτήσουν; Πάντα κατακτημένοι υπήρξαμε.
Θα τα καταφέρουμε, το ξέρουμε καλά! Γιατί, τελικά, δεν φοβόμαστε τίποτε. Γιατί, τελικά, το μόνο που φοβόμαστε, είναι το υποχρεωτικό κοίταγμα στον καθρέφτη. Το μόνο που μας φοβίζει, είναι το μόνο που πραγματικά έχουμε: το αληθινό μας πρόσωπο. Ας το ξεθάψουμε, ας το θυμηθούμε, ας το κοιτάξουμε. Ενώ όλοι, φίλοι και εχθροί, μας αγριοκοιτάζουν, ενώ η μάσκα μας πέφτει νεκρή, αυτό θα μας χαμογελάσει.



Εκπληκτικό κείμενο (από τόν Γάλλο λογοτέχνη Jean Richepinr)
Γκρεμίστε όλη την Ελλάδα σε βάθος 100 μέτρων.
Αδειάστε όλα τα μουσεία σας, από όλον τον κόσμο.
Γκρεμίστε κάθε τι Ελληνικό από όλο τον πλανήτη.
Έπειτα σβήστε την Ελληνική γλώσσα από παντού.
Από την ιατρική σας, την φαρμακευτική σας.
Από τα μαθηματικά σας (γεωμετρία, άλγεβρα)
Από την φυσική σας, χημεία
Από την αστρονομική σας
Από την πολιτική σας
Από την καθημερινότητα σας.
Διαγράψτε τα μαθηματικά, διαγράψτε κάθε σχήμα, κάντε το τρίγωνο-οκτάγωνο, την ευθεία-καμπύλη, σβήστε την γεωμετρία από τα κτίρια σας, τους δρόμους σας, τα παιχνίδια σας, τα αμάξια σας, σβήστε την ονομασία κάθε ασθένειας και κάθε φαρμάκου, διαγράψτε την δημοκρατία και την πολιτική, διαγράψτε την βαρύτητα και φέρτε το πάνω κάτω, αλλάξτε τους δορυφόρους σας να έχουν τετράγωνη τροχιά, αλλάξτε όλα τα βιβλία σας (γιατί παντού θα υπάρχει και έστω μια ελληνική λέξη), σβήστε από την καθημερινότητα σας κάθε ελληνική λέξη, αλλάξτε τα ευαγγέλια, αλλάξτε το όνομα του Χριστού που και αυτό βγαίνει από τα Ελληνικά και σημαίνει αυτός που έχει το χρίσμα, αλλάξτε και το σχήμα κάθε ναού (να μην έχει την ελληνική γεωμετρία), σβήστε τον Μέγα Αλέξανδρο, σβήστε όλους τους Μυθικούς και Ιστορικούς ήρωες, αλλάξτε την παιδεία σας, αλλάξτε το όνομα της ιστορίας, αλλάξτε τα ονόματα στα πανεπιστήμια σας, αλλάξτε τον τρόπο γραφής σας, χρησιμοποιήστε τον αραβικό, διαγράψτε την φιλοσοφία, διαγράψτε, διαγράψτε, διαγράψτε.
Θα πείτε «δεν γίνεται».
Σωστά, δεν γίνεται γιατί μετά δεν θα μπορείτε να στεριώσετε ούτε μία πρόταση! Δεν γίνεται να σβήσει η Ελλάδα, ο Έλληνας, η προσφορά του πάνω σε αυτόν τον πλανήτη.
Η πρόκληση πάντως ισχύει.»
Jean Richepin

Επί πίνακι η κεφαλή του Ιωάννη του Καθηγητή - ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

Επί πίνακι η κεφαλή του Ιωάννη του Καθηγητή - ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

Καταγγελία του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ Καλλιθέας
Σχετικά με την επίθεση της Χρυσής Αυγής σε μέλη του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και πολίτες κατά τη διάρκεια της σχολικής παρέλασης της 25ης Μαρτίου στην Καλλιθέα και τη στάση της Αστυνομίας.
Όταν δεκάδες πολίτες και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ φωνάζαμε τα συνθήματα «ψωμί, παιδεία, ελευθερία, εθνική ανεξαρτησία» και «το ΟΧΙ των λαών ήταν η αρχή, εμπρός λαέ για την ανατροπή», οι καθεστωτικές δυνάμεις των Χρυσαυγιτών πήραν τη θέση τους:
Μια χούφτα Χρυσαυγίτες ήρθαν στην παρέλαση για να τραμπουκίσουν. Η πατρίδα γι αυτούς είναι ένα σύνθημα κενού περιεχομένου, για μαζική κατανάλωση, που χρησιμοποιείται για να υποκλέψουν τις ψήφους ενός λαού που ταπεινώνεται καθημερινά. Στα χέρια τους η ελληνική σημαία, αντί για σύμβολο αντίστασης στους ισχυρούς, είναι κοντάρι για να χτυπούν φτωχούς μετανάστες και όσους αγωνίζονται.
Ο ελληνικός λαός, σε όλες τις στιγμές που σήκωνε κεφάλι, –τέτοια στιγμή ζούμε και σήμερα-, αξιολογώντας τις πρακτικές των φασιστικών συμμοριών τους έδωσε διάφορους χαρακτηρισμούς: «Προδότες», «ταγματασφαλίτες», «δοσίλογους», «γερμανοτσολιάδες», κ.ά. Αυτοί, οι ιδεολογικοί απόγονοι των Χουντικών που ξεπούλησαν την Κύπρο το 1974, όπως ξεδιάντροπα κάνει σήμερα η τρικομματική κυβέρνηση, είναι ο μόνιμος σύμμαχος του πολιτικού συστήματος που εκτελεί συμβόλαιο διάλυσης της πατρίδας μας. Οι «παλληκαράδες» της Χρυσής Αυγής, μέρα με τη μέρα αποκαλύπτονται στα λαϊκά στρώματα. Εκτονώνουν τη «αντισυστημική» τους δυναμική στους κατατρεγμένους αυτής της χώρας, όπως είναι οι μετανάστες. Παράλληλα, επιτίθενται στις δυνάμεις που επιχειρούν να οργανώσουν την αντίσταση του λαού.
Έντονο προβληματισμό δημιούργησε και η συμπεριφορά της τοπικής Αστυνομίας. Για πρώτη φορά στην Καλλιθέα επιχειρήθηκε να εμποδιστούν πολίτες και οργανώσεις να δώσουν ένα επίκαιρο περιεχόμενο στην εθνική επέτειο, εκφράζοντας αλληλεγγύη και συμπαράσταση στον Κυπριακό λαό που δοκιμάζεται. Μάλιστα, από κάποιους αστυνομικούς ασκήθηκε πρωτοφανής, για τα δεδομένα της Καλλιθέας, βία, σχίζοντας πανό, ενώ ο επικεφαλής των αστυνομικών δυνάμεων, χωρίς τα στοιχειώδη προσχήματα, αναπαρήγαγε το γνωστό και κοινότοπο: «ο ΣΥΡΙΖΑ φταίει για όλα».
Ο ΣΥΡΙΖΑ-EKM αγωνίζεται για την δημοκρατία, την ανεξαρτησία της χώρας μας, για να κάνουμε εμείς, ο λαός, κουμάντο στον τόπο μας. Για μια άλλη Ελλάδα, ζωντανή, δημιουργική, με τον ελληνικό λαό περήφανο, χωρίς τρόικες και μνημόνια. Και σ’ αυτή την Ελλάδα οι νταβατζήδες και το παρακράτος, που πάντα είναι τα στήριγμα των ισχυρών, θα έχουν τη θέση που τους αρμόζει.

ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ Καλλιθέας
25 Μάρτη 2013 


  


ΤΜΗΜΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ
Δελτίο τύπου του τμήματος Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ σε σχέση με  την ανακοίνωση  του ΔΣ της ΔΟΕ

Μας προβληματίζει το γεγονός ότι το ΔΣ της ΔΟΕ την ώρα που οι μνημονιακές πολιτικές στο χώρο της Παιδείας εξαπολύουν πόλεμο σε όλες τις εργασιακές κατακτήσεις και τα δικαιώματα των εκπαιδευτικών, διαλύουν τη Δημόσια Παιδεία και τη μετατρέπουν από δημόσιο αγαθό σε προνόμιο για λίγους, αυτή την ώρα το ΔΣ της ΔΟΕ για μικροπαραταξιακές σκοπιμότητες  επιχειρεί να ανακαλύψει αντιπάλους στην αριστερά, στο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ.
Ο αντίπαλος είναι οι μνημονιακές  νεοφιλελεύθερες  πολιτικές και η τρικομματική μνημονιακή συγκυβέρνηση. Η ανατροπή αυτών των πολιτικών και των εκφραστών της και μια κυβέρνηση λαϊκής ενότητας και κοινωνικής σωτηρίας της αριστεράς  με κορμό τον  ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, που θα στηρίζεται στο λαϊκό κίνημα και στους αγώνες των εργαζόμενων, είναι η μοναδική λύση.
Αθήνα, 24/3/2012


http://www.syriza.gr/sites/syriza.gr/files/styles/slide2/public/logo_syriza_ekm_resized_2.jpg

Μια οφειλόμενη απάντηση στη συνδικαλιστική και πολιτική αθλιότητα
του Δ.Σ. της ΔΟΕ


Αιδώς Αργείοι, συκοφάντες και υποκριτές

            Το κάλεσμα των νέων εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας του ΣΥΡΙΖΑ σε εκδήλωση με θέμα : ο υποταγμένος συνδικαλισμός και η η ανάγκη για μια αριστερή ΔΟΕ, αξιοποιήθηκε από την μνημονιακή κυβερνητική πλειοψηφία της ΔΟΕ αλλά με πρωτεργάτη το ΠΑΜΕ για να εκδώσουν ανακοίνωση που έχει ως μοναδικό στόχο να διαστρεβλώσει και να συκοφαντήσει τις θέσεις μας, κατηγορώντας μας για οργανωτική διάσπαση αλλά και να εμφανίσει την ΔΟΕ ως ένα ταξικό συνδικάτο. Το Δ.Σ. κάνει σεμινάριο τακτικής για το πως αλλάζουν οι λέξεις νόημα όταν θέλεις να κάνεις πολιτικά παιχνίδια.
            Και ο πλέον αδαής, αν δεν είχε φορέσει τις παρωπίδες της σκοπιμότητας, θα αντιλαμβάνονταν ότι ο τίτλος του καλέσματος αναφέρονταν για μια αριστερή πλειοψηφία στη ΔΟΕ. Άλλωστε μιλάει για ΔΟΕ και όχι άλλο συνδικάτο εκπαιδευτικών.
            Ως νέοι και νέες εκπαιδευτικοί ενός πολιτικού χώρου με ξεκάθαρη θέση για τα ενιαία και αυτόνομα συνδικάτα, κατανοούμε πλήρως τους λόγους που μπροστά στις εκλογές οδήγησαν το ΠΑΜΕ αλλά και τη μνημονιακή πλειοψηφία σ' αυτή τους την ενέργεια. Το ΠΑΜΕ εδώ και καιρό συμπορεύεται με τις ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ, σε μια προσπάθεια  ανακοπής της ανατροπής του πολιτικού σκηνικού που έχει προκαλέσει η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ υποτάσσοντας τη δράση τους στις υπηρεσίες επίτευξης των πολιτικών στόχων των κομμάτων τους.
            Κατανοούμε επίσης την προσπάθεια της κυβερνητικής μνημονιακής πλειοψηφίας της ΔΟΕ και ιδιαίτερα μπροστά στο συνέδριο να παρουσιαστεί για αυτονόητους λόγους με “ταξικό” προσωπείο. Υπάρχουν όμως και τα πεπραγμένα. Αλήθεια πόσο ταξική ήταν η θέση της ΔΟΕ:
  • για το μισθολόγιο (όταν αποπροσανατόλιζε διαδίδοντας ότι οι εκπαιδευτικοί θα πάρουν και αυξήσεις αφού θα μειωθούν οι μισθοί των άλλων
  • απέναντι στις μνημονιακές πολιτικές, όταν σε όλες τις αποφάσεις της εμφανίζονταν η κρίση ως “φυσικό φαινόμενο” και για τις πολιτικές λιτότητας ευθύνονται οι δανειστές και η τρόικα αλλά απέφευγαν οποιαδήποτε αναφορά στην κυβέρνηση
  • στη μετατροπή της λειτουργίας του σχολείου με όρους αγοράς
  • στη πλήρη διάλυση των εργασιακών σχέσεων και στην ύπαρξη αναπληρωτών ακόμα και πάνω από 10 χρόνια, στην ειδική αγωγή. Θυμήθηκε πριν τις εκλογές να κάνει και κινητοποίηση γι' αυτούς όταν  τους αγνοούσε για χρόνια και δεν τους έδινε καν το λόγο για ενημέρωση στις Γενικές συνελεύσεις του κλάδου.

            Τους επισημαίνουμε ότι δεν δεχόμαστε μαθήματα ταξικού προσανατολισμού των συνδικάτων και ενότητας από αυτούς, που χρόνια τώρα βάζουν πλάτες για να περάσουν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές στην εκπαίδευση από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Δεν δεχόμαστε μαθήματα από αυτούς που απαξίωναν επί σειρά ετών το συνδικαλιστικό κίνημα και οδήγησαν τα πρωτοβάθμια σωματεία  να κάνουν Γενικές Συνελεύσεις με το 1/10 των μελών τους. Δεν δεχόμαστε μαθήματα από τους συνομιλητές και συνδαιτυμόνες της εκάστοτε ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας, ακόμα και όταν έπαιρναν τα πιο σκληρά μέτρα για την εκπαίδευση και τους εκπαιδευτικούς. Είναι αυτοί που χρόνια τώρα έχουν πάρει διαζύγιο από την υπεράσπιση της Δημόσιας εκπαίδευσης και των εργασιακών, μισθολογικών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών.
            Δεν δεχόμαστε μαθήματα ενότητας ούτε από τους υποστηρικτές των ξεχωριστών συγκεντρώσεων, αυτών που επέλεξαν σε πολλούς χώρους του ιδιωτικού τομέα την ίδρυση διασπαστικών σωματείων και από αυτούς που ονειρεύονταν τη μετεξέλιξη του ΠΑΜΕ σε ένα ξεχωριστό συνδικάτο αλλά η συγκυρία και οι εργαζόμενοι δεν τους το επέτρεψαν.
Η υποκρισία πράγματι περισσεύει!!!
            Αυτή την υποταγμένη, ρεφορμοστική, διασπαστική και υπονομευτική πορεία της ΔΟΕ, θέλαμε και θέλουμε να την αλλάξουμε.
            Εμείς θα συνεχίσουμε τη μάχη για την ενότητα και την αυτονομία των συνδικάτων,  τον ταξικό προσανατολισμό τους και για αλλαγή των συσχετισμών σ' αυτά, γιατί μόνο μια πλειοψηφική  αριστερά σ΄ αυτά, μπορεί να τα ανασυγκροτήσει και να τα αναπροσανατολίσει.
Καλούμε το Δ.Σ. της ΔΟΕ μετά την αήθη ανακοίνωση εναντίον φυσικών μελών της ,  για λόγους ισότητας  στην πρόσβαση των δομών, που δημιουργήθηκαν και με τις δικές συνδρομές., να γίνει  η διακίνηση  της ανακοίνωσης με τον ίδιο τρόπο και στους ίδιους αποδέκτες, για αποκατάσταση της αλήθειας.



Νομαρχιακή Παιδείας ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ

Κυριακή, 24 Μαρτίου 2013

Όχι στο κλείσιμο του ΙΚΑ Ιλίου

Όχι στο κλείσιμο του ΙΚΑ Ιλίου

ΤΑΙΝΙΕΣ


Αστική - Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία

 

Δημιουργική Ομάδα για την Ανάπτυξη της Οπτικοακουστικής Επικοινωνίας και Έκφρασης

των Νέων Ανθρώπων


Ρόδου 18, 11252, Αθήνα
Τηλ.: 210 8664030, Fax: 210 8662344
youthplan@olympiafestival.gr
                                                                      www.olympiafestival.gr


    
Fighter
Δανία, 2007, έγχρωμο, 97΄
Σκηνοθεσία: Natasha Arthy

Μια ταινία που σε μαθαίνει πώς να ακολουθείς τα όνειρά σου, πώς να ζεις ανάμεσα σε δύο κόσμους και πώς να ζητάς από τη ζωή χωρίς να χάσεις αυτούς που αγαπάς
                                                                          
Η Αϊσά είναι 17 χρονών και πηγαίνει στην τελευταία τάξη του λυκείου. Ζει στην Κοπεγχάγη με τους Τούρκους γονείς της και τ’ αδέλφια της. Σύμφωνα με τον πατέρα της, θα γίνει γιατρός.  Εκείνη, όμως, λατρεύει τις πολεμικές τέχνες και προπονείται με τη γυναικεία ομάδα μετά το σχολείο. Αργότερα γίνεται δεκτή σε μία επαγγελματική ομάδα Κουνγκ-Φου. Ξεκινά να κάνει μαθήματα με τον Εμίλ, ο οποίος την προετοιμάζει για να ενταχθεί στην αντρική ομάδα. Φυσικά, οι γονείς της αντιδρούν. Εκείνη συνεχίζει να προπονείται κρυφά και ερωτεύεται τον Εμίλ. Αλλά οι διαφορετικοί κόσμοι από τους οποίους προέρχονται σύντομα δημιουργούν προβλήματα.

H ΞΥΛΙΝΗ ΚΑΜΕΡΑ
Σκηνοθεσία Ντσαβένι Γουά Λουρούλι
Γαλλία-Αγγλία-Ν.Αφρική
Διάρκεια 90’ έγχρωμο 2004

Στην Καγιελίτσα, μια πολίχνη κοντά στο Κέηπ Τάουν, μετά το τέλος του Απαρτχάιντ.
Δύο δεκατριάχρονα παιδιά, ο Μαντίμπα και ο Σίφο παίζουν στις σιδηροδρομικές γραμμές. Ένα τρένο περνά. Το σώμα ενός νεκρού άντρα εκσφενδονίζεται από το τρένο και κυλά στα πόδια τους. Στο παγωμένο του χέρι σφίγγει ένα χαρτοφύλακα. Εκεί μέσα, τα παιδιά βρίσκουν ένα όπλο και μία κάμερα.
Ο Σίφο παίρνει το όπλο και ο Μαντίμπα την κάμερα. Οι μοίρες τους σφραγίζονται.
Φτωχογειτονιά, παρυφές μεγαλούπολης, γκέτο, ειδικοί κώδικες επιβίωσης. Πόλη, γοητεία αντικειμένων, άνθρωποι με πρόσωπα, αξίες ευτυχισμένης ζωής κι επιτυχίας.
Ανεργία, φυγή απ’ την πραγματικότητα, εγκαταλελειμμένα στην τύχη τους παιδιά χωρίς ευκαιρίες, χωρίς συστάσεις.Αστική οικογένεια, παιδιά με σπίτι, με ταυτότητα, με μέλλον.
Προεγκληματική επικινδυνότητα, συμμορίες και κουλτούρα του δρόμου (όπλα σνιφάρισμα, παιδική πορνεία, βία) Καθώς πρέπει περιβάλλον, τακτοποιημένη ζωή, η ηρεμία ενός βιολιού που παίζει Μπαχ, η εξέγερση της εφηβείας.
Μέσα σ’ αυτούς τους διαφορετικούς κόσμους με τις ταξικές διαχωριστικές γραμμές και τις φυλετικές προκαταλήψεις γεννιούνται φιλίες και έρωτες που ξεπερνάνε τα «τεθειμένα» όρια, προτάσεις υπέρβασης και κοινής πορείας.
Το παιδί «του μαύρου δρόμου» πιστεύει ότι όποιος φοβάται να πεθάνει φοβάται και να ζήσει. Το κορίτσι «της λευκής λεωφόρου» πιστεύει ότι κάποιος πεθαίνει όταν οι άλλοι τον ξεχνούν.
Ο καθείς κουβαλάει τον δικό του σταυρό, την δική του ψυχή, τη δική του αθωότητα και τις δικές του ενοχές. Τη δική του τρυφερότητα και τη δική του σκληράδα.
Δεν μπορείς να σώσεις τους ανθρώπους από τον εαυτό τους, αφού όλοι μπορούν να σκοτώσουν τον εαυτό τους, τον άλλον ή και το μέλλον τους.

ANΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΟΠΛΟ ΜΕ ΤΗ ΜΙΑ ΣΦΑΙΡΑ και στην ξύλινη κάμερα με τη μια κασέτα δεν στέκει το φάντασμα των νέων «που γεννήθηκαν αγρίμια» αλλά το σκοτεινό πρόσωπο μιας αδυσώπητης Μοίρας που πάντα νομίζουμε πως ελέγχουμε και που ποτέ δεν έχουμε κατανοήσει τους μηχανισμούς και τους σκοπούς της.

Στη ζαριά της ζωής η απάντηση είναι Μαντίμπα αφού η αντιμετώπιση του κακού δεν επιτυγχάνεται ούτε με περισσότερο κακό ούτε με προδοσία των προσωπικών αξιών, αλλά με την έστω και τραυματικά φυγή προς το φως.

Γιάννης Πανούσης
Εγκληματολόγος – Καθηγητής, Πρόεδρος Τμήματος ΜΜΕ &
Επικοινωνίας Πανεπιστημίου Αθηνών

Βάλο
ΦΙΝΛΑΝΔΙΑ, 2005, διάρκεια 83΄, έγχρωμο
Σκηνoθεσια Κάγια Γιουρικάλ
Το δικαίωμα ενός παιδιού να παρακολουθεί το σχολείο (Unicef)


Στην Φιλανδία πριν 100 χρόνια, «στα δύσκολα χρόνια που η ελευθερία έκφρασης, η δημοκρατία και η δικαιοσύνη ήταν λέξη μόνο στα λεξικά»,  ο πατέρας του μικρού Βάλο χαρακτηρίζεται ως αντάρτης και τον εξόρισαν σε ένα μικρό χωριό το οποίο διοικείται από σκληρούς και αυταρχικούς ανθρώπους.
Μέσα σ’ αυτήν την μικρή κοινωνία που μισεί και πολεμάει την γνώση και την ελεύθερη έκφραση ο μικρός Βάλο θα φέρει την ελπίδα για έναν πολιτισμό με δικαίωμα στη γνώση.

Τα κροκοδειλάκια
Γερμανία 97΄
Σκηνοθεσία : Christian Ditter

Ο Hannes θέλει να ενταχθεί στα Κροκοδειλάκια, μια «συμμορία» από γειτονόπουλα και πρέπει να τολμήσει να κάνει πράγματα που είναι απειλητικά για τη ζωή του. Ο Hannes έχει σωθεί από το Kai που θέλει κι αυτός να γίνει ένα Κροκοδειλάκι, όμως το πρόβλημα που προκύπτει είναι ότι ο Kai είναι σε αναπηρικό καροτσάκι, γεγονός που κάνει τα’ άλλα μέλη της «συμμορίας» να μη τον θέλουν. Όταν όμως ο Kai γίνεται μάρτυρας μιας διάρρηξης, τα Κροκοδειλάκια τον αποδέχονται μις και θέλουν να εξιχνιάσουν την υπόθεση και να διαλύσουν μια πραγματική συμμορία κακοποιών.

Πετώντας στα τυφλά
Γερμανια, 2004, διάρκεια 87΄, έγχρωμo
Σκηνοθεσια Μπερντ Ζάλινγκ

Η Μαρί είναι 13. Στο οικοτροφείο της ξέρει να κινείται. Ακόμα και χωρίς το μπαστούνι. Εδώ, το να είσαι τυφλός δεν είναι πρόβλημα. Αν, φυσικά, δεν υπάρχει η κρυφή επιθυμία για τον κόσμο των «ανοιχτομάτηδων». Αλλά για να βγεις από αυτή την ασφάλεια χρειάζεται κουράγιο... Μετά, γνωρίζει τον Χέρμπερτ. Εκείνος μπορεί να δει αλλά δεν βλέπει τίποτα. Έτσι είναι οι «ανοιχτομάτηδες». Αλλά η Μαρί νιώθει ότι όλα θα αλλάξουν μετά από τη συνάντησή τους. Ξαφνικά αισθάνεται ικανή να καταφέρει τα πάντα...
Ακόμα και να δημιουργήσει το δικό της συγκρότημα και να συμμετάσχει σε ένα τηλεοπτικό διαγωνισμό. Οι «Blindflyers» θα αποδείξουν πως οι «ανοιχτομάτηδες» έχουν άδικο... Μία συγκινητική αλλά και χιουμοριστική ταινία από έναν άλλο κόσμο. Μία συναισθηματική ιστορία για την πρώτη αγάπη και την εφηβεία. Μία ευαίσθητη αναφορά στο κουράγιο, και στο πώς να τραβάς το δικό σου δρόμο.•

Ο Βίνσεντ και εγώ
ΚΑΝΑΔΑΣ, 1990, διάρκεια 100΄, έγχρωμο
Σενάριο-Σκηνοθεσία Μικαέλ Ριμπό

Η Τζο λατρεύει τη ζωγραφική και είναι τόσο καλή που κέρδισε μια υποτροφία για να πάει στην πόλη, από το μικρό χωριό της, για να σπουδάσει σε ένα ειδικευμένο σχολείο. Εκεί ελπίζει να μάθει να ζωγραφίζει σαν το είδωλό της, τον Βίνσεντ Βαν Γκογκ. Μια μέρα, καθώς σκιτσάριζε πρόσωπα, συνάντησε απροσδόκητα έναν μυστηριώδη Ευρωπαίο έμπορο έργων τέχνης ο οποίος αγόρασε μερικά από τα σχέδιά της και της έδωσε παραγγελία για μερικά ακόμα. Την αντάμειψε γενναιόδωρα για τη δουλειά της και επέστρεψε στο Άμστερνταμ. Λίγο αργότερα, η Τζο διαβάζει σ’ ένα περιοδικό για την ανακάλυψη και την πώληση μερικών από τα σχέδια του νεαρού Βίνσεντ Βαν Γκογκ για εκατομμύρια δολάρια, σχέδια που μόνο εκείνη και ο έμπιστος φίλος της Φίλιξ γνώριζαν ότι ήταν δικά της. Η Τζο και οι φίλοι της αποφασίζουν να ταξιδέψουν στο Άμστερνταμ και να βρουν το μυστηριώδη άντρα. Ή ακόμα καλύτερα να πάνε κατευθείαν στην πηγή και να μιλήσουν με τον ίδιο τον Βίνσεντ,  στην Άρλ του 19ου αιώνα. •

Ο ΙΤΑΛΟΣ
ΡΩΣΙΑ, 2005, διάρκεια 99΄, έγχρωμο
Σκηνοθεσία  Αντρέι Κραβτσούκ

Ένα εξάχρονο παιδί μπορεί να κάνει ελάχιστα πράγματα και καταλαβαίνει εξίσου λίγα. Αλλά νιώθει πολλά. Ο μικρός Βάνια, που ζει στο ορφανοτροφείο, πρόκειται να υιοθετηθεί σύντομα από μια νέα οικογένεια στην ηλιόλουστη Ιταλία. Κάτω από έναν καθαρό ουρανό, μια νέα ζωή θα αρχίσει. Ο Βάνια αισθάνεται όμως, ότι κάποιος δεν μπορεί να αρχίσει μια νέα ζωή όταν δεν ξέρει ακόμη την παλιά. Αποφασίζει να βρει τη μητέρα του, αλλά για να κλέψει τα στοιχεία της από τα αρχεία πρέπει πρώτα να μάθει να διαβάζει. Μελετώντας, μαθαίνει άλλους μηχανισμούς που κυβερνούν τον κόσμο των ενηλίκων: τη διαφθορά της αστυνομίας, την απληστία των γραφειοκρατών για τους οποίους οι ξένες υιοθετήσεις είναι πηγή μεγάλου εισοδήματος και τη γενική αδιαφορία τους για τη μοίρα του παιδιού. Αντίθετα από τους ενηλίκους, ο Βάνια αναλαμβάνει την ευθύνη για τον εαυτό του και για τις αποφάσεις του •



ΑΔΕΛΦΕΣ
Σκηνοθεσία : Σεργκέι Μποντρόφ
Ρωσία 2001, 85’

Όταν ένα μέλος της ρωσικής μαφίας αποφυλακίζεται μετά από ποινή που εξέτισε για ληστεία, βρίσκεται κατευθείαν στο στόχαστρο των παλιών συνεργατών του που πιστεύουν ότι τους έχει αποκρύψει μεγάλο μέρος των κλοπιμαίων. Προκειμένου να τον εκδικηθούν αποφασίζουν να απαγάγουν την οκτάχρονη κότη του, Ντίνα, που ζει με τη μητέρα και την δεκατριάχρονη ετεροθαλή αδελφή της, Σβέτα.

Η Σβέτα είναι ένα μοναχικό πλάσμα που κρατά μια επιθετική στάση απέναντι στην καλομαθημένη πιτσιρίκα, πράγμα που δεν βοηθά τη συνύπαρξη των αδελφών. Ο κίνδυνος, όμως, θα αλλάξει την μεταξύ τους σχέση όταν τα δύο κορίτσια, αναγκασμένα να επιβιώσουν μακριά από το σπίτι τους χωρίς χρήματα και μέσα σε άθλιες και επικίνδυνες συνθήκες, θα διαπιστώσουν ότι ο μόνος τρόπος για να σωθούν είναι να έρθουν πιο κοντά.

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ
Σουηδία, διάρκεια 110΄, έγχρωμο
Σκηνοθεσία: Έρικ Γκούσταφσον

Η ιστορία της Σοφίας, ενός δεκατετράχρονου κοριτσιού που ανακαλύπτει τον θαυμαστό κόσμο της Δυτικής φιλοσοφίας, με τη βοήθεια ενός μυστηριώδους δασκάλου και φίλου. Στο ταξίδι της μέσα στο χώρο και στο χρόνο, η μικρή Σοφία συναντά τους διάσημους δασκάλους της Ελληνικής Αρχαιότητας, της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού. Η έλξη αυτής της αρμονίας, που εκτείνεται μέσα από τους αιώνες τη βάζει, εντούτοις, σε μεγάλο κίνδυνο. Τελικά, μαθαίνει πώς να χρησιμοποιεί τον υπέροχο κόσμο των φιλοσοφικών ιδεών για τους δικούς τις σκοπούς, βρίσκοντας έτσι το δρόμο της προς την ελευθερία.

ΣΗΜΕΙΩΣΤΕ
- Η ταινία αποτελεί ελεύθερη μεταφορά στον κινηματογράφο του ομώνυμου βιβλίου του Τζοστέιν Γκάαρντερ και αποτελεί την μεγαλύτερη κινηματογραφική παραγωγή των σκανδιναβικών χωρών.
- Το μυθιστόρημα Ο Κόσμος της Σοφίας είναι ένα παγκόσμιο μπεστ σέλερ καθώς έχει μεταφραστεί σε 45 γλώσσες και έχει πουλήσει πάνω από 20 εκατομμύρια αντίτυπα. Στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λιβάνη.
- Το βιβλίο εκτός από ταινία κυκλοφορεί και σε cd rom,  έχει γίνει παιχνίδι, μουσικό έργο κι έχει γίνει αφορμή για τη δημιουργία δεκάδων κύκλων συζήτησης.
- Σκηνές της ταινίας έχουν γυριστεί και στην Ελλάδα όπου βλέπουμε μια ωραία αναπαράσταση της δίκης του Σωκράτη.

Για το Νεανικό Πλάνο
Έλλη Σταυρίδου
210.8664030