Δημιούργησα αυτό το blog προκειμένου να παρουσιάζω απόψεις και άρθρα , βασικά για τα εκπαιδευτικά θέματα αλλά και όσα άλλα μας απασχολούν. Μια γνώμη, ένα σχόλιο για αυτά που συμβαίνουν. Επίσης θα βρείτε κείμενα άλλων τα οποία με εκφράζουν. Στο blog αυτό θα μπορείτε να βρείτε επίσης πολιτιστικές αναφορές πάνω σε θέματα που μας συγκινούν. Πολιτισμός και εκπαίδευση πάνε μαζί. Περιμένω τα σχόλια σας. Ν.Κ.

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011

1η ΜΑΗ

ΣΑΠΙΟ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟ ΒΑΣΙΛΙΚΟ ΘΕΑΜΑ!

ΑΡΤΟΣ ΚΑΙ TV ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ!
Τη στιγμή που οι λαοί της Ευρώπης δοκιμάζονται από τα προγράμματα λιτότητας και τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις ή στην καλύτερη περίπτωση από το διαρκές πάγωμα των μισθών, το μεσαιωνικό θέαμα του πριγκηπικού γάμου στη Βρετανία, αποτελεί πρώτο θέμα σε όλα τα ΜΜΕ.
Αρκετές μέρες πριν την τελετή της Παρασκευής, τα κυρίαρχα έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ, στην Ελλάδα αλλά καιδιεθνώς, ασχολιόντουσαν με το ποιοί ξένοι ηγέτες (μεταξύ των οποίων και αρκετοί δικτάτορες...) θα παρευρεθούν, πόσοι τουρίστες θα μεταβούν στο Λονδίνο, ποιά η ιστορία αγάπηςτων νεόνυμφων, και άλλα πολλά που θυμίζουν σαπουνόπερατης μεσημεριανής της μεσημεριανής τηλεοπτικής ζώνης.
Τόσο η ίδια η τελετή του γάμου με την προκλητικότατη χλιδήτων καταλοίπων της φεουδαρχίας, αλλά κυρίως η υπερπροβολή αυτής, αποτελεί μια χυδαία πρόκληση και προσβολή των λαών. Μια πρόκληση που αντιμετωπίζει τους λαούς, ως  αδαή "όχλο" που απλά διψά για άρτο και θεάματα!
Ειδικά στη Μεγάλη Βρετανία, την ώρα που όλοι οι δημοσιογράφοι "βιτρίνας" ασχολιούνται με τον"παραμυθένιο γάμο", ο οικονομικός τύπος προιδεάζει για το κύμα λιτότητας που θα εξαπολυθεί πολύ σύντομα ενατίον του βρετανικού λαού με αφορμή το δημόσιο έλλειμμα της χώρας (10,1% του ΑΕΠ). Πριν από λίγους μήνες άλλωστε η βρετανική νεολαία έδωσε σκληρές μάχες ενάντια στην επιβολή διδάκτρων έως και 9000 λίρων ετησίως στα βρετανικά πανεπιστήμια!
Στην Ελλάδα, ο λαός ζει εδώ και 1 χρόνο έναν απίστευτο μνημονιακό εφιάλτη, καθώς οι άνεργοι ίσως και να είναι πλέον περισσότεροι από τους πλήρως απασχολούμενους! Όσα συγκροτήματα των media, αναδεικνύουν τον πριγκηπικό γάμο σε πρώτο θέμα της επικαιρότητας ελπίζουν πως έτσι θα καταφέρουν να δώσουν στο λαό μια παραμυθένια εικονική πραγματικότητα, υποκατάστατο της ρημαγμένης ζωής του!
Σε αυτήν όμως την προσπάθεια θα αποτύχουν οικτρά, καθώς οι πλέον δοκιμαζόμενοι λαοί της Ευρώπης και ειδικότερα ο ελληνικός, πλέον έχουν μόνο οργή μέσα τους! Το κατά πόσον αυτή η οργή θα είναιβουβή ή θα εκφραστεί σε κινήματα προοδευτικών και σοσιαλιστικών ανατροπών, είναι ζήτημα τηςΑριστεράς!

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2011


ΣΤΟΝ ΟΟΣΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΑΠΟΔΟΣΗ…..
25 Απριλίου 2011 του Κοτσιφάκη Θεμιστοκλή μέλους Δ.Σ. ΟΛΜΕ
«Δεν υπάρχει μνημόνιο στην εκπαίδευση», διακηρύσσουν στις συνεντεύξεις τους στα ΜΜΕ η Υπουργός και η Υφυπουργός Παιδείας. Το μνημόνιο «3» και «4» όμως άλλα γράφουν. Η κυβέρνηση υπογράφοντάς τα ανέλαβε την ευθύνη να συστήσει μιαν επιτροπή για να προτείνει λύσεις για την ασφυκτικότερη διαχείριση των ήδη ελάχιστων πόρων που διατίθενται για την εκπαίδευση.
Και όχι μόνο αυτό, στην ανά τρίμηνο έκθεσή της προς την τρόικα η κυβέρνηση θα πρέπει να δίνει λογαριασμό για το τι έκανε και τι δεν έκανε για την εκπαίδευση. Μέχρι και η ψήφιση νόμου για την ποιότητα της εκπαίδευσης καθώς και για την εφαρμογή του θα ελεγχθεί η κυβέρνηση από την τρόικα!! (Μνημόνιο 4, σελ. 17.18, 25,31, 33 οι παράγραφοι με τίτλο «αναβάθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος»*).
Κατά τα λοιπά η εκπαίδευση αποτελεί θέμα των εθνικών κρατών…..
Για να είναι πλήρης η παράδοση στους διεθνείς οργανισμούς και κυρίως στο ΔΝΤ, η κυβέρνηση επέλεξε, προφανώς σε συνεργασία μαζί τους, τον ΟΟΣΑ για να του αναθέσει αφιλοκερδώς καιανταποδοτικώς την παραπάνω έκθεση «για την αποδοτικότητα και αποτελεσματικότητα της Ελληνικής δημόσιας εκπαίδευσης». Το έργο θα μας κοστίσει 127.653 €, χωρίς να υπολογίσουμε τους φόρους και τις κρατήσεις και θα πληρωθεί και αυτό από τα κονδύλια του ΕΣΠΑ. Για 75 μέρες εργασίας μιας ολιγομελούς ομάδας (3-5 άτομα), δεν είναι και άσχημα οι αμοιβές αυτές… Αν είναι να φτιάξουμε το εκπαιδευτικό μας σύστημα, ε, ας πληρώσουμε και κάτι παραπάνω.
Στο έργο αυτό προβλέπεται πιο συγκεκριμένα να γίνουν μεταξύ άλλων και τα παρακάτω:
- Περιγραφή του εκπαιδευτικού μας συστήματος και συγκριτική ανάλυση των δεδομένων!! Μήπως αυτό έχει ξαναπληρωθεί αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια;
- Πως θα εξασφαλιστεί η μεγαλύτερη «αποδοτικότητα» στους εκπαιδευτικούς όχι μόνο μέσα στο σχολείο αλλά και ανάμεσα στο σχολείο και την περιφέρεια. Αυτό σε απλά ελληνικά σημαίνει το μέγιστο ξεζούμισμα του εκπαιδευτικού.
- Πως θα επιτευχθεί η μεγαλύτερη δυνατή «σύμπραξη δημοσίων και ιδιωτικών επενδύσεων στο σχολικό σύστημα». Δηλαδή λιγότερο κράτος και περισσότεροι ιδιώτες και στο εκπαιδευτικό σύστημα. Το κράτος φεύγει, τα ιδιωτικά κεφάλαια έρχονται…
- Ανάλυση δεδομένων της «αποτελεσματικότητας/αποδοτικότητας» της ανώτατης εκπαίδευσης, προσανατολισμένη μάλιστα προς τη ζήτηση και την αγορά, την ενίσχυση της διοίκησης και της αξιολόγησης των ιδρυμάτων με στόχο την ισχυρότερη σχέση «μεταξύ πόρων και αποτελεσμάτων», ώστε να ανταποκρίνονται περισσότερο στις «τοπικές και εθνικές οικονομίες»! Η πιο χυδαία παράδοση δηλαδή των ΑΕΙ και ΤΕΙ στην αγορά εργασίας και στις ανάγκες των επιχειρήσεων. Μέχρι και το νέο νόμο πλαίσιο για τα ΑΕΙ θα σχεδιάσουν μαζί με την Ελληνική Κυβέρνηση.
- Και τέλος θα μας κάνει και τις απαραίτητες συστάσεις που λόγω μνημονίου θα πρέπει να εφαρμόσουμε με ευλάβεια και ταχύτητα.
Και αν δεν έχουμε ακόμη αντιληφθεί τι θα σημάνει η υιοθέτηση από την κυβέρνηση των συστάσεων του ΟΟΣΑ, ας δούμε τις εκτιμήσεις της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Εκπαιδευτικών (Education International-Ε.Ι.) για τη φετινή έκθεση του ΟΟΣΑ, με τίτλο «Η εκπαίδευση με μια ματιά 2010». Αναφέρει λοιπόν η Ε.Ι. πως «ο ΟΟΣΑ υποστηρίζει μια πιο αποδοτική δαπάνη και επιπρόσθετα ενδυνάμωση των μηχανισμών της αγοράς στη δημόσια εκπαίδευση, ακόμη και μετά από αρκετά χρόνια οδυνηρών συνεπειών της οικονομικής κρίσης, που προκάλεσαν οι αχαλίνωτες αγορές». Αυτές οι πολιτικές που συστήνει ο ΟΟΣΑ αναφέρει η Ε.Ι. «είχαν ως αποτέλεσμα τις περικοπές στον προϋπολογισμό για την εκπαίδευση», (το βιώνουμε και στην Ελλάδα έντονα με το 2,75% επί του ΑΕΠ για την παιδεία), «το κλείσιμο σχολείων», (που ζούμε και στην εκπαίδευσή μας αυτό το διάστημα, με την κα Διαμαντοπούλου να προσπαθεί να μας πείσει για τα «παιδαγωγικά» κριτήρια των συγχωνεύσεων-καταργήσεων σχολείων), και τέλος όπως αναφέρει η Ε.Ι. «τις απολύσεις εκπαιδευτικών».
Μπροστά σε αυτή τη δραματική κατάσταση, μόνο η ενωτική δράση όλων των εκπαιδευτικών, γονιών και μαθητών μπορεί να αποτρέψει τα χειρότερα. Και αυτό είναι που φοβούνται.


ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗΝ Β΄ΕΛΜΕ ΔΥΤ. ΑΤΤΙΚΗΣ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΩΝ
ΣΤΟ 15 ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΟΛΜΕ
ΔΕΥΤΕΡΑ 9  ΜΑΙΟΥ
Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΜΑΣ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΛΜΕ

Μαύρες μέρες θα φέρει η αναδιάρθρωση του χρέους


Πηγή: ΠΡΙΝ 22/4
του Λ. Βατικιώτη
Οποιοδήποτε σχέδιο πτώχευσης κι αν εφαρμοστεί θα συνοδευτεί από νέα μέτρα λιτότητας
Το θέμα δεν είναι αν θα γίνει αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, αλλά το πότε θα γίνει και επίσης η μορφή που θα πάρει! Αυτή είναι η πραγματικότητα έναν ακριβώς χρόνο μετά την επίσημη προσφυγή της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου στον κατ’ ευφημισμό «μηχανισμό διάσωσης» ΔΝΤ – ΕΕ, κάτω από το εκβιαστικό δίλημμα Μνημόνιο ή χρεοκοπία. Δώδεκα μήνες μετά και αφότου έχουν δοθεί στη δημοσιότητα τέσσερα μνημόνια η κήρυξη χρεοκοπίας είναι προ των πυλών και θέμα λίγων εβδομάδων.
Εξ αρχής να γίνει σαφές ότι η περίφημη αναδιάρθρωση δεν είναι τίποτε άλλο παρά χρεοκοπία. Ο λόγος που δεν χρησιμοποιούν τη συγκεκριμένη, αρνητικά φορτισμένη λέξη και αντί αυτής την τεχνοκρατική και ουδέτερη λέξη «αναδιάρθρωση» είναι για να μην φανεί το ναυάγιο της συγκεκριμένης οικονομικής πολιτικής, η οποία εφαρμόστηκε παρά τις τεράστιες κοινωνικές αντιδράσεις μόνο και μόνο για να διαχειριστεί το «ακανθώδες» υποτίθεται πρόβλημα του δημοσίου χρέους. Σε αυτό το βωμό θυσιάστηκαν οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, τα ασφαλιστικά μας δικαιώματα, το δικαίωμα των απολυμένων στην αποζημίωση, η κατάργηση επιδομάτων, η άγρια περικοπή μισθών και ημερομισθίων, χιλιάδες σχολεία και ακόμη η ύπαρξη 100 νοσοκομείων! Για να εξυπηρετηθεί το χρέος! Κι έρχονται τώρα λέγοντας επί της ουσίας ότι το δημόσιο χρέος δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί κι απεργάζονται νέα σχέδια για να διαχειριστούν αυτή την κατάσταση που οι ίδιοι προκάλεσαν.


Γιατί, όσο γίνεται ηλίου φαεινότερο ότι άλλο ήταν τελικά το ζητούμενο αυτών των σκληρών ταξικών μέτρων – η διευκόλυνση των όρων αναπαραγωγής και κερδοφορίας του κεφαλαίου, μέσω της βίαιης αφαίρεσης εργατικών δικαιωμάτων, και όχι η επίλυση του δημοσιονομικού προβλήματος – άλλο τόσο έντονα γίνεται εμφανές ότι αυτή η πολιτική όχι απλώς δεν έλυσε αλλά οδήγησε σε παροξυσμό το δημοσιονομικό πρόβλημα. Με άλλα λόγια, η διαχείριση του προβλήματος από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και υπό τις οδηγίες ΔΝΤ – ΕΕ ενέτεινε το δημοσιονομικό πρόβλημα, «καίγοντας» κάθε άλλη δυνατότητα ήπιας επίλυσής του, που υπήρχε μέχρι πέρυσι. Ειδικότερα, η βύθιση της οικονομίας στην ύφεση, με αποτέλεσμα να μειωθούν μισθοί και ημερομίσθια, ιδιωτική καταναλωτική δαπάνη και δημόσια έσοδα, η συρρίκνωση της οικονομίας με αποτέλεσμα την σημαντική αύξηση του δημόσιου χρέους όπως μετριέται ως ποσοστό του ΑΕΠ και η περαιτέρω μείωση των φορολογικών συντελεστών των επιχειρήσεων με το τελευταίο φορολογικό νομοσχέδιο που θα οδηγήσει σε νέα μείωση των δημοσίων εσόδων οδήγησαν στην χρεοκοπία την οποία μετέτρεψαν κι αυτή σε μονόδρομο, στο πλαίσιο άσκησης της σημερινής ακραίας νεοφιλελεύθερης, φιλοεργοδοτικής πολιτικής. Με λίγα λόγια, η χρεοκοπία προήλθε ως συνέπεια της πολιτικής που εφάρμοσε η κατοχική κυβέρνηση του Γιωργάκη Τσολάκογλου και όλη αυτή η αξιοθρήνητη παρέα που αποτελεί το στενό του περιβάλλον.
Η αναμενόμενη χρεοκοπία επίσης, επιβεβαιώνοντας τον ρόλο του ΔΝΤ ως πυρομανούς πυροσβέστη, αποτελεί και μια επίλυση του προβλήματος του ελληνικού δημοσίου χρέους που είναι η καλύτερη δυνατή για τα συμφέροντα της αστικής τάξης και δη των ηγετικών της μερίδων όπως είναι οι διεθνείς τραπεζίτες, αξιοποιώντας στο έπακρο τους σημερινούς συσχετισμούς για το κεφάλαιο. Η λύση αυτή δε απομακρύνει την μοναδική πραγματική επίλυση του προβλήματος του δημοσίου χρέους που είναι η άμεση παύση πληρωμών και η διαγραφή του χρέους. Κάνουν αναδιάρθρωση, με άλλα λόγια, για να μην κάνουμε παύση πληρωμών.
Πέραν των αιτιών, το δεύτερο ουσιώδες στοιχείο σχετικά με την αναδιάρθρωση, δηλαδή την πτώχευση, αφορά στο ότι δεν παρέχεται …αχρεωστήτως. Ούτε αυτή! Εμφανιζόμενη ως διευκόλυνση των πιστωτών προς την κυβέρνηση, συνοδεύεται από την αγωνία τους μην τυχόν και η αναδιάρθρωση σημάνει τη χαλάρωση των προσπαθειών εξορθολογισμού των δημόσιων οικονομικών, οπότε θα συνοδευτεί με νέα μέτρα μείωσης των δημοσίων δαπανών για να μειωθεί το έλλειμμα: μείωση μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, εκποίηση της δημόσιας περιουσίας για να βρεθούν υποτίθεται νέοι πόροι, μείωση δαπανών για παιδεία και υγεία, κοκ.
Ακόμη όμως και τίποτε από τα παραπάνω να μην ίσχυε η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους, όπως προωθείται από τους πιστωτές και με βάση την εμπειρία των τελευταίων δεκαετιών από άλλες χώρες του κόσμου όπου εφαρμόστηκε, είναι ένα μέτρο εις βάρος των φορολογουμένων και προς όφελος των δανειστών. Αποδεικνύεται από το γεγονός ότι ο συνολικός όγκος του χρέους αυξάνεται και δεν μειώνεται, εν είδει τιμήματος για τον «διακανονισμό».
Μέχρι στιγμής η μορφή που θα λάβει η αναδιάρθρωση του χρέους δεν έχει οριστικοποιηθεί. Δύο είναι οι πιθανότερες μορφές χωρίς να αποκλείεται να εφαρμοστούν και οι δύο και χωρίς επίσης να αποκλείεται να εφαρμοστούν κι άλλες που υπάρχουν στη φαρέτρα των εξειδικευμένων τραπεζών, των συμβούλων και της ΕΚΤ, όπως για παράδειγμα νέα δάνεια που θα δοθούν το 2012, με τα οποία θα επιχειρηθεί να αντιμετωπιστεί η αδυναμία του ελληνικού δημοσίου να αποπληρώσει τα ομόλογα που λείπουν το 2012, δεδομένου ότι ο δανεισμός από τις αγορές, όπως προβλέπεται στο μνημόνιο, θα είναι απαγορευτικός. Μάρτυρας η εκτίναξη των επιτοκίων των ομολόγων στην δευτερογενή αγορά σε δυσθεώρητα επίπεδα ρεκόρ, πολύ ανώτερα ακόμη κι εκείνων που είχαν διαμορφωθεί πριν την προσφυγή στην τρόικα.
Η πρώτη μορφή αναδιάρθρωσης είναι η επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής του ελληνικού δημόσιου χρέους των 340 δισ. ευρώ με την έκδοση νέων ομολόγων, μένοντας ανοιχτό το θέμα των τοκομεριδίων, αν δηλαδή θα μείνουν ίδια ή θα είναι χαμηλότερα. Μένει επίσης να κριθεί και ο χαρακτήρας της συμφωνίας που θα επέλθει μεταξύ ελληνικού δημοσίου και πιστωτών, κατά πόσο δηλαδή θα υπάρξει μια οικειοθελής, συναινετική λύση ή μονομερείς ανακοινώσεις από την μεριά της Ελλάδας. Προφανώς εδώ, η επίδειξη πυγμής στην οποία έχει προβεί επανειλημμένες φορές η κυβέρνηση του προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς εναντίον των εκπροσώπων του παρηκμασμένου και παρασιτικού καπιταλισμού αποκλείει κάθε πιθανότητα συνεννόησης με τους τραπεζίτες… Όσο για το ενδεχόμενο οι ξένες τράπεζες να ανακοινώσουν το σχέδιο με ένα μέιλ στο γραφείο του Γ. Παπακωνσταντίνου ούτε καν συζητιέται.
Αυτή η λύση παρότι εμφανίζεται ως η πιο ανώδυνη, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα, είναι η πιο καταστροφική για τα δημόσια οικονομικά. Μάρτυρας η Λατινική Αμερική, καθώς εκεί εφαρμόστηκε στην πιο ευρεία έκταση αυτό το σχέδιο, μέσω των ομολόγων Μπρέιντι. Με την έκδοση αυτών των ομολόγων, που πήραν το όνομα τους από τον αμερικανό υφυπουργό Οικονομικών, επιχειρήθηκε να γίνει μια αντίστοιχη διαχείριση της κρίσης χρέους των λατινοαμερικανικών χωρών την δεκαετία του ’80. Η συνέχεια είναι γνωστή: Η αναγκαστική παύση πληρωμών αποφεύχθηκε μεν για εκείνη την περίοδο για να μετατεθεί όμως λίγα χρόνια αργότερα και όχι για να επιλυθεί. Έλαβε επίσης πολύ πιο εκρηκτικές διαστάσεις και μεγαλύτερη διάρκεια. Τα ομόλογα Μπρέιντι σήμαναν τον αργό θάνατο των οικονομιών της Λ. Αμερικής.
Η δεύτερη μορφή είναι το λεγόμενο κούρεμα των ομολόγων, δηλαδή η απομείωση της ονομαστικής τους αξίας από 30% έως και 70% σε συνάρτηση με την διάρκειά τους. Πρόκειται για ένα σενάριο που θα είναι καταστρεπτικό πρώτα και κύρια για τα ασφαλιστικά ταμεία αλλά και για το εγχώριο τραπεζικό σύστημα, καθώς η αξία των τοποθετήσεων τους σε ελληνικά ομόλογα θα μειωθεί ισόποσα με αποτέλεσμα ειδικά οι τράπεζες να βρεθούν πολύ πίσω από την κόκκινη γραμμή των δεικτών φερεγγυότητας. Τότε δεν θα τις σώσει ούτε πιθανή επίσπευση των σχεδίων οικειοθελούς συγχώνευσής τους, με αποτέλεσμα να συμβεί ότι έχει συμβεί σε όλες τις χώρες απ’ όπου πέρασε το ΔΝΤ: η ιδιοκτησία των τραπεζών να περάσει σε ξένα χέρια, πιθανά αμερικανικά και γερμανικά, που θα τις αγοράσουν έναντι πινακίου φακής, με ιστορικής σημασίας επιπτώσεις για τη συσσώρευση του κεφαλαίου στην Ελλάδα. Αυτός είναι κι ο λόγος που οι εγχώριοι τραπεζίτες απεύχονται με κάθε τρόπο το «κούρεμα», καθώς ξέρουν πως θα σημάνει το τέλος τους.
Οι δηλώσεις των κάθε λογής αρμοδίων από Γερμανία κυρίως και ΗΠΑ (καθώς εσχάτως που ‘μάθαν ότι χρεωνόμαστε πλακώσανε και οι …ξένοι) είναι εν πολλοίς αντικρουόμενες εκφράζοντας τα διαφορετικά συμφέροντα που διακυβεύονται και την απουσία μιας σταθερής, κοινά συμφωνημένης γραμμής από την μεριά της αστικής τάξης – με εξαίρεση φυσικά την ανάγκη επιβολής νέων, εξοντωτικών μέτρων λιτότητας. Όπως ακριβώς συνέβαινε και πέρυσι τέτοια εποχή, για να εφαρμοστούν τελικά οι χειρότερες απ’ όλες τις δυνατές επιλογές. Εντελώς ενδεικτικά ο Τζορτζ Σόρος κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Αθήνα τάχθηκε υπέρ της επιμήκυνσης της περιόδου λήξης των ομολόγων. Στην άλλη μεριά μόλις την Τρίτη 19 Απρίλη ο επικεφαλής του συνδέσμου των γερμανικών κρατικών τραπεζών, Κριστιάν Μπραντ, δήλωσε πως ένα κούρεμα των ελληνικών ομολόγων «δεν θα ήταν το τέλος του κόσμου». Το τι ακριβώς θα γίνει θα το μάθουμε μέχρι τον Ιούνη, οπότε θα δοθεί στη δημοσιότητα έκθεση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για το ύψος του δημόσιου χρέους στην ευρωζώνη. Τότε αναμένονται και οι οριστικές αποφάσεις και όχι το 2013 όπως ορίστηκε στην τελευταία σύνοδο κορυφής της ΕΕ οπότε και τέθηκε ένα προτιμησιακό πλαίσιο υπέρ των κρατών – πιστωτών και εις βάρος των ιδιωτών.
Η επίσπευση ωστόσο της ελληνικής χρεοκοπίας από την κυβέρνηση και τους πιστωτές ανοίγει το θέμα του τι πρέπει άμεσα να γίνει με το δημόσιο χρέος. Απέναντι σε αυτά τα σενάρια, που θα οδηγήσουν ακόμη πιο βαθιά την οικονομία στη δίνη της υπερχρέωσης και της ύφεσης, ο στόχος της απόκρουσης και ανατροπής αυτής της πολιτικής και της πτώσης της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου πρέπει να συνοδεύεται από το στόχο της δημιουργίας Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου που θα ανοίξει τα βιβλία του δημόσιου χρέους, επιτρέποντας τη διαγραφή του.

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ


ΖΗΤΩ Η ΕΝΩΤΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ
ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ
ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΙΔΟΥΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ

            Η Εργατική Πρωτομαγιά σηματοδοτεί τους αγώνες, τις θυσίες και τις κατακτήσεις της εργατικής τάξης και υπενθυμίζει σε όλους μας ότι, τίποτα δεν χαρίστηκε. ΟΛΑ καταχτήθηκαν.
            Σήμερα. που το μεγάλο κεφάλαιο αντεπιτίθεται για να ξαναμοιράσει τον πλούτο με πιο άνισους όρους για τους εργαζόμενους. ζούμε την πιο σκληρή και βάρβαρη επίθεση σε βάρος της εργατικής τάξης.
            Η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ σε συνεργασία με την τρόικα εκποιούν το δημόσιο πλούτο σε τιμή ευκαιρίας, χρησιμοποιούν τους εργαζόμενους ως πειραματόζωα για να εφαρμοστούν οι καταστροφικές εφευρέσεις των μνημονίων μέσα από τα οποία θα ξαναχτίσουν μια κοινωνία με μεγαλύτερες ανισότητες.
            Ενώ όμως αποδεικνύεται ότι τα μνημόνια δεν δίνουν λύση αλλά βυθίζουν την χώρα πιο βαθιά στην ύφεση, προετοιμάζουν νέα διαρκή λιτότητα με βάση το σύμφωνο για το ευρώ, διαλύουν τις κοινωνικές υπηρεσίες και μετατρέπουν τα κοινωνικά αγαθά σε εμπορεύσιμα είδη πολυτελείας.
            Τα συνεχή μέτρα για το έλλειμμα και τον περιορισμό των δαπανών έχουν μια κατεύθυνση μόνο: πρόσθετα φορολογικά βάρη για τον λαό, περικοπή κοινωνικών επιδομάτων (ανεργίας, ΑΜΕΑ, πολυτέκνων κλπ), δραματική μείωση μισθών και συντάξεων (επικουρικών, ΕΚΑΣ, κλπ), αύξησης της έμμεσης φορολογίας, νέες ανατροπές στο ασφαλιστικό, ακρίβεια και φτώχεια.
            Καταργούν τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας και τις μετατρέπουν σε ατομικές για να μπορούν να εκμεταλλεύονται πιο στυγνά την εργατική τάξη, καταργούν κάθε προστασία του εργατικού Δικαίου για να εγκαταστήσουν ένα μοντέλο εργασίας που θα μπορούν με απόλυτη ασυδοσία να αυξάνουν τα κέρδη τους.
            Οι συνέπειες της πολιτικής τους είναι πλέον ορατές, αφού η φτώχια εξαπλώνεται, η ανεργία ουσιαστικά ξεπερνάει το 20%, το 37% των νέων είναι άνεργοι.
            Αυτό είναι το αποτέλεσμα της καταστροφικής πολιτικής της κυβέρνησης και της τρόικα αλλά και των γενικότερων κατευθύνσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που προωθούν μια κοινωνία με φτώχια, ανεργία και εξαθλίωση.
            Οι εργαζόμενοι όμως γνωρίζουμε ότι οι κατακτήσεις μας που σήμερα γκρεμίζονται κερδήθηκαν μέσα από τις πρωτομαγιές και τους αγώνες της εργατικής τάξης.
            Η Πρωτομαγιά του 2011 θα είναι αφετηρία μεγάλων κινητοποιήσεων για να προστατεύσουμε κατακτήσεις που κερδήθηκαν με αίμα.
            Καλούμε τους εργαζόμενους απέναντι στη λαίλαπα της καταστροφής, στην αντεργατική επιδρομή να ξεσηκωθούν, να βγουν στους δρόμους και να χτίσουμε τις δικές μας εργατικές πρωτομαγιές, να αντισταθούμε και να ανατρέψουμε αυτές τις αντεργατικές πολιτικές.

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΙΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ
Αθήνα: Προσυγκέντρωση της Αυτόνομης Παρέμβασης,
Πρωτομαγιά 10:30π.μ. Πολυτεχνείο.
Συγκέντρωση συνδικάτων 11 π.μ. στην Πλατεία Κλαυθμώνος

ΟΛΜΕ


ΠΡΟΣ: την ETUCE και τις εκπαιδευτικές Ομοσπονδίες σε χώρες της Ευρώπης

Αγαπητοί Συνάδελφοι,
Θέλουμε να σας εκφράσουμε τις θερμές μας ευχαριστίες για την έγγραφη εκδήλωση συμπαράστασης στους αγώνες των Ελλήνων εκπαιδευτικών  ενάντια στις περικοπές, την υποχρηματοδότηση της εκπαίδευσης στη χώρα μας καθώς και στην απόφαση του Υπ. Παιδείας να προχωρήσει σε συγχωνεύσεις – καταργήσεις σχολείων.
Θεωρούμε απαράδεκτο το ύφος της επιστολής που λάβατε από τον Γεν. Γραμματέα του Υπουργείου Παιδείας της Ελλάδας, ύφος απαξιωτικό και άκρως επιθετικό. Δείχνει όμως και αυτή η επιστολή την επιθετική και απαξιωτική πολιτική απέναντι στους Έλληνες εκπαιδευτικούς που ακολουθεί σταθερά η ηγεσία του Ελληνικού Υπουργείου Παιδείας.
Χρησιμοποιώντας το σύνθημα «πρώτα ο μαθητής» προσπαθεί με ιδιαίτερο έντονο τρόπο να φέρει σε αντιπαράθεση τους εκπαιδευτικούς με τους μαθητές, όταν γνωρίζουν όλοι πολύ καλά ότι οι συνθήκες εργασίας των εκπαιδευτικών είναι και συγχρόνως τις συνθήκες μάθησης των μαθητών.
Άλλωστε το πόσο ενδιαφέρεται το Υπ. Παιδείας για το μαθητή, φαίνεται και από το γεγονός της συνεχούς μείωσης των κονδυλίων για την παιδεία, των περικοπών των λειτουργικών δαπανών των σχολείων, το σταμάτημα των προγραμμάτων διδακτικής στήριξης των μαθητών που συναντούν δυσκολίες στη μάθηση, το κλείσιμο των αθλητικών σχολείων κ.λπ., που έγιναν τον τελευταίο χρόνο.
Επίσης το πόσο ενδιαφέρεται το Υπ. Παιδείας για το μαθητή, το αποδεικνύουν και το γεγονός ότι εξήγγειλε αλλαγές για τα απολυτήρια Λυκείου και τις Πανελλαδικές Εξετάσεις, λίγες μόνο ημέρες πριν την έναρξή τους!
Το Υπ. Παιδείας προχωρά αυτές τις μέρες στην ψήφιση ενός ακόμα ν/σχ για την Παιδεία (συνενώσεις εκπαιδευτικών οργανισμών, πρότυπα πειραματικά σχολεία  και διάφορες άλλες εκπαιδευτικές ρυθμίσεις) χωρίς κανένα ουσιαστικό διάλογο και διαπραγμάτευση με τις εκπαιδευτικές Ομοσπονδίες. Απαξιώνει ακόμα και κρατικούς θεσμούς συμμετοχής που το ίδιο ίδρυσε, όπως το Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας.  Είναι χαρακτηριστικό πως η Υπουργός Παιδείας δεν πρότεινε να κληθούν ούτε στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής που συζητούσε το σχετικό ν/σχ οι εκπαιδευτικές ομοσπονδίες!
Αγαπητοί Συνάδελφοι,
Θέλουμε για μια ακόμη φορά να σας ευχαριστήσουμε θερμά για την υποστήριξή σας στους αγώνες μας που είναι κοινοί και να δηλώσουμε πως βρισκόμαστε στο πλευρό σας στους αγώνες που και εσείς διεξάγετε για τη βελτίωση της εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών στη δική σας χώρα.
Ακολουθεί η επιστολή που έστειλε ο Γ.Γ. του Υπ. Παιδείας στις οργανώσεις των εκπαιδευτικών από τις χώρες της Ευρώπης, αλλά και την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Εκπαιδευτικών (ETUCE),  ως απάντηση στην επιστολή που κοινοποίησαν αυτές στο  Υπ. Παιδείας, για να εκφράσουν τη συμπαράστασή τους στον αγώνα των Ελληνικών  Εκπαιδευτικών  Ομοσπονδιών ενάντια στις συγχωνεύσεις-καταργήσεις σχολείων και τις περικοπές στην εκπαίδευση.



 ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ
ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ
ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

6 Απριλίου 2011
Αρ. πρωτ.:7622

Αγαπητοί Κύριοι,
Προς μεγάλη μας έκπληξη λάβαμε τα συμπεράσματα της οργάνωσής σας σχετικά με το έγγραφο «Συνενώσεις και ιδρύσεις Σχολικών μονάδων  Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης».
Επιτρέψτε μου να τονίσω ότι, πρώτα απ’ όλα, η οργάνωσή σας δε ζήτησε ποτέ επισήμως οποιαδήποτε στατιστική ή οποιαδήποτε διευκρίνιση από το Υπουργείο σχετικά με το ζήτημα που προέκυψε.
Επιπλέον, φαίνεται πως η στρατηγική προτεραιότητα του Υπουργείου μας, η βελτίωση των εκπαιδευτικών δομών προς όφελος των μαθητών μας, είναι το τελευταίο που σας ενδιαφέρει  εφόσον στην επιστολή σας δεν εκφράζεται κανένα ενδιαφέρον σχετικά μ ε την εκπαιδευτική ευημερία των Ελλήνων μαθητών. Πράγματι, εάν δεν κάνω λάθος, η λέξη «μαθητής» δεν αναφέρεται καθόλου, ενώ ο κύριος στόχος της πολιτικής μας διατυπώνεται σαφώς με το σύνθημα: «Πρώτα ο μαθητής».
Το Υπουργείο Παιδείας έχει ανακοινώσει μία μεταρρυθμιστική πολιτική που εκτείνεται από το Νηπιαγωγείο  στη Μεταπτυχιακή Εκπαίδευση. Ειδικότερα, σχετικά με την Πρωτοβάθμια και τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, με το σχεδιασμό του Νέου Σχολικού Χάρτη ανά περιφέρεια, ο στόχος μας είναι να διασφαλίσουμε  την εκπαιδευτική αποδοτικότητα και τη διοικητική αυτονομία κάθε σχολικής μονάδας. Θα ήθελα επίσης να επιστήσω την προσοχή σας στο γεγονός ότι έχουμε επανειλημμένα δηλώσει όχι μόνο ότι δε θα υπάρχουν καταργήσεις θέσεων των εκπαιδευτικών, αλλά ότι οι εκπαιδευτικοί  των σχολείων που συγχωνεύονται θα μετατεθούν κατά προτεραιότητα. Τελειώνοντας, θα ήθελα να σας πληροφορήσω ότι η Ελλάδα έχει την πρώτη θέση στην κατάταξη του ΟΟΣΑ όσον αφορά στην αναλογία μεταξύ εκπαιδευτικών και μαθητών.
Επιπρόσθετα, σε αυτή την επιστολή επισυνάπτονται ορισμένοι αριθμοί που θα σας βοηθήσουν να επανεξετάσετε τη θέση σας ως προς την πολιτική του Υπουργείου μας.
Ευελπιστώ ότι η επόμενη προσπάθειά σας να απευθυνθείτε στο Υπουργείο μας δεν θα αποτελεί μία τόσο αρνητική έκπληξη όσο και η πρώτη.

Με εκτίμηση,

Καθηγητής Βασίλειος Κουλαϊδής
Γενικός Γραμματέας, Υπουργείο Παιδείας Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων.


Τετάρτη, 27 Απριλίου 2011

Τι είναι η πατρίδα μας;



Το «όχι» της επιβίωσης
Του Δημήτρη Καζάκη Οικονομολόγου – Αναλυτή
Η χώρα έχει οδηγηθεί σε πλήρες αδιέξοδο. Ο λαός με κομμένη την ανάσα βιώνει καθημερινά την ολοκληρωτική ανατροπή του οικογενειακού και προσωπικού του βίου. Αντιμετωπίζει τηνισοπέδωση των δικαιωμάτων του και των κοινωνικών κατακτήσεων δεκαετιών. Οι πολιτικές που επιβάλλονται τον οδηγούν με βίαιο τρόπο στηναπόλυτη φτώχεια, την ανεργία και την εξαθλίωση. Ο εργαζόμενος χάνει μέρα με τη μέρα όλα τα εχέγγυα για μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή ζωή, ενώ ο μικρός και μεσαίος επιχειρηματίας καταστρέφεται κυριολεκτικά. Όσο συνεχίζεται η ίδια πορεία, η κατάσταση γίνεται όλο και πιο δύσκολα αναστρέψιμη, ακόμη και στα πλαίσια μιας άλλης ριζικά διαφορετικής πολιτικής.
Σήμερα έχει γίνει καθαρό ότι η επιβολή του καθεστώτος κατοχής με τη μορφή της κηδεμονίας από τηνΕ.Ε., την ΕΚΤ και το ΔΝΤ ήρθε για να εξασφαλίσει ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να πληρώνει τους Ευρωπαίους και εγχώριους τραπεζίτες, θα εξακολουθήσει να βρίσκεται στο έλεος των αγορών, των πιο αδίστακτων αρπακτικών, των κερδοσκόπων και των τοκογλύφων. Το κύριο ενδιαφέρον της τρόικας δεν ήταν ποτέ η αποκατάσταση της οικονομίας της χώρας, αλλά η προστασία των μεγάλων τραπεζών και του ευρώ. Η χώρα και ο λαός της κρίθηκαν αναλώσιμοι προκειμένου να εξευμενίσουν τις αγορές και να επιβιώσει το ευρώ.
Οι Έλληνες εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, επαγγελματίες, παραγωγοί, μικρομεσαίοι επιχειρηματίες δεν κλήθηκαν απλώς να πληρώσουν το μάρμαρο, αλλά να αποδεχθούν την επίσημη υποθήκευση και τοξεπούλημα της χώρας τους από την Ε.Ε. και το ΔΝΤ.
Κηδεμόνες – κατακτητές
 Η κυβέρνηση και το καθεστώς κατοχής δεν μπορούν πλέον να συγκαλύψουν ότι το κυρίως ζητούμενο με την επιβολή του ΔΝΤ στη χώρα υπό την εποπτεία της Ε.Ε. δεν είναι απλώς οι επιπλέον «θυσίες» από τα λαϊκά στρώματα. Το επίδικο ζήτημα ήταν και είναι η εθνική κυριαρχία της χώρας. Με την κηδεμονία του ΔΝΤ και της Ε.Ε. ο Έλληνας εργαζόμενος δεν χάνει μόνο τη δουλειά του, τη σύνταξή του, τα δικαιώματά του, αλλά και την ίδια τη χώρα του. Κομμάτι - κομμάτι αρχίζει να πουλιέται σε κυκλώματα της διεθνούς αγοράς που ξέρουν πώς να κερδίζουν από μια κατεστραμμένη χώρα.
Η ίδια η δυνατότητα επιβίωσης της χώρας αμφισβητείται πλέον ανοιχτά από τους ιθύνοντες της ευρωζώνης και τις αγορές. Αν χρειαστεί, θα πρέπει τουλάχιστον οικονομικά να χωριστεί η χώρα σε περιοχές και περιφέρειες, να εκχωρήσει την εκμετάλλευση των νησιών και τα δικαιώματα στο Αιγαίο. Η χώρα έχει πλέον μετατραπεί ανοιχτά σε κράτος υπό αίρεση, διαρθρωμένο σε περιφέρειες εύκολα ιδιωτικοποιήσιμες και προσαρτήσιμες ανάλογα με τα συμφέροντα των μεγάλων της ευρωζώνης και των ΗΠΑ.
Η μάχη που καλείται να δώσει σήμερα ο εργαζόμενος, ο αγρότης, ο μικρομεσαίος, ο επαγγελματίας, ο νέος, δεν είναι απλώς και μόνο για τη δική του προσωπική επιβίωση. Κανείς δεν μπορεί να τη βγάλει καθαρή από μόνος του και ιδιαιτέρως στις σημερινές συνθήκες. Σήμερα κανένας δεν μπορεί να σωθεί δίχως να παλέψει για τη σωτηρία συνολικά της χώρας. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Δεν υπάρχουν πια άλλα περιθώρια για το «άσε πρώτα να δούμε τι θα γίνει και ύστερα βλέπουμε». Ή οι εργαζόμενοι και ολόκληρος ο λαός παίρνουν την υπόθεση στα χέρια τους και αναλαμβάνουν δράση για τη διάσωση της χώρας ή θα ζήσουμε καταστάσεις τις οποίες έχουμε γνωρίσει μόνο στις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας μας.
Άρνηση του χρέους
 Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο να αλλάξει οτιδήποτε, δεν μπορεί να υπάρξει άλλη πολιτική, αν δεν αντιμετωπιστεί πρώτα απ’ όλα ο βρόχος του δημόσιου δανεισμού, αν δεν ξεφύγει η χώρα από τη θανάσιμη λαβή των δανειστών της. Όποιος το αγνοεί αυτό, απλώς ονειροβατεί.
Μια ριζικά διαφορετική πολιτική που ξεκινά στη βάση των αληθινών συμφερόντων του λαού και της χώρας οφείλει να ξεκαθαρίζει ευθύς εξαρχής τα στοιχειώδη:Το χρέος δεν το δημιούργησε ο λαός.
Τα δανεικά δεν χρησιμοποιήθηκαν προς όφελος του λαού και της χώρας.
Ο δανεισμός χρηματοδότησε τη λεηλασία του τόπου και μια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία που σήμερα ρίχνει τη χώρα και τον λαό της στον Καιάδα του ΔΝΤ.
Ο λαός δεν χρωστά, του χρωστάνε. Δεν μπορεί λοιπόν να του ζητιέται να πληρώσει τον «λογαριασμό του χρέους» που άλλοι δημιούργησαν και επωφελήθηκαν από αυτό.
Ποια είναι η απάντηση; Μόνο μία:
Άρνηση της πληρωμής του χρέους εδώ και τώρα, άμεση παύση πληρωμών προς τους δανειστές, ώστε να σταματήσει ο φόρος αίματος τον οποίο καταβάλλουν η χώρα και ο λαός στους διεθνείς τοκογλύφους και κερδοσκόπους.
Αυτή είναι η μόνη λύση για να σωθεί η χώρα από την καταστροφή και να διασώσουν οι εργαζόμενοι τα εισοδήματά τους, τη δουλειά τους, τις συντάξεις και τα δικαιώματά τους. Είναι ο μόνος τρόπος για να υπάρξει προοπτική για τους νέους, τους αγρότες, τους επαγγελματίες, τους μικρομεσαίους. Είναι ο μόνος τρόπος για να γλυτώσει η χώρα από την πτώχευση και την καταστροφή που οργανώνουν ήδη η κυβέρνηση, η Ε.Ε. και το ΔΝΤ.
Άρνηση της πληρωμής του χρέους εδώ και τώρα σημαίνει άμεση παύση πληρωμών προς τους δανειστές. Σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζουμε κανενός είδους απαίτηση που θα επιτρέψει στους δανειστές της χώρας να τηδημεύσουν, να την κατασχέσουν, να τη λεηλατήσουν. Σημαίνει ότι σταματάμε να πληρώνουμε δάνεια που έχουμε πληρώσει διπλά και τρίδιπλα. Σημαίνει ότι διαγράφουμε μονομερώς όλες τις οφειλές που υπήρξαν προϊόν ρεμούλας και κερδοσκοπίας εις βάρος της χώρας και του λαού της. Σημαίνει ότι αρνούμαστε επιτέλους να ματώνουμε για δάνεια που έρχονται από το 1880, αλλά οι αγορές και οι μεγάλοι «εταίροι» μας έχουν επιβάλει να τα πληρώνουμε έως σήμερα. Σημαίνει πολύ απλά ότι σταματάμε να πληρώνουμε τα κερατιάτικα στους διεθνείς και ντόπιους τοκογλύφους.
Ο ελληνικός λαός οφείλει να προχωρήσει σε άρνηση της πληρωμής του χρέους όχι γιατί θέλει να βλάψει κανέναν ή να «φάει» τα λεφτά των δανειστών του. Οφείλει να το κάνει γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να σταθεί στα πόδια του, για να διεκδικήσει τη χώρα του από τις αγορές και τα αρπακτικά τους, για να εξασφαλίσει την επιβίωσή του, για να λυτρωθεί επιτέλους από το διεφθαρμένο σύστημα που τον κυβερνά. Γι’ αυτό και αιτήματα που αφορούν δάνεια τα οποία συνάφθηκαν καλή τη πίστει και συνέβαλαν αποδεδειγμένα στην ανάπτυξη της χώρας, ο λαός δεν θα αρνηθεί να συζητήσει την ικανοποίησή τους. Στη βάση του αμοιβαίου οφέλους. Ιδίως αν συνδέονται με χρήματα μικροκαταθετών και ασφαλιστικών ταμείων, που έτσι κι αλλιώς δεν υπερβαίνουν το 15% του σημερινού δημόσιου χρέους. Πάντα με βασική προϋπόθεση ότι καμιά τέτοια απαίτηση δεν θα υπονομεύσει την πορεία της χώρας, δεν θα υποθηκεύσει το μέλλον της και ούτε θα θέσει τη χώρα υπό καθεστώς ομηρίας.  Αν είναι να χάσει κάποιος, αυτός σίγουρα δεν θα είναι ο λαός και η χώρα.
Ποιο κράτος δικαίου;

Μα είναι δίκαιο κάτι τέτοιο; Είναι δίκαιο να μην πληρώσουμε αυτά που χρωστάμε;
Ο Αριστοτέλης έλεγε στα Πολιτικά (Βιβλίο Γ, 9,10-13) ότι «ίσον το δίκαιον είναι, και έστιν, αλλ’ ου πάσιν αλλά τοις ίσοις· και το άνισον δοκεί δίκαιον είναι, και γαρ έστιν, αλλ’ ου πάσιν αλλά τοις ανίσοις». Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι δεν μπορεί να υπάρξει ισοτιμία, ούτε ισότιμη σύμβαση, ανάμεσα σε άνισα μέρη. Ισότιμη σύμβαση υπάρχει μόνο απέναντι σε πραγματικά ίσους. Όπως εύστοχα σχολίαζε ο φημισμένος Γερμανός νομοδιδάσκαλος και οικονομολόγος του 19ου αιώνα Άντον Μένγκερ, «δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανισότητα από την ίση μεταχείριση ανίσων».Γι’ αυτό και ο R. T. Ely, που από πολλούς θεωρείται ο πρύτανης της οικονομικής επιστήμης στις ΗΠΑ, έλεγε ότι «μόνο οι δυνατοί και οι ισχυροί είναι υπέρμαχοι της ελεύθερης σύμβασης δίχως κανέναν έλεγχο και περιορισμό. Η ελεύθερη σύμβαση προϋποθέτει ίσους πίσω από το συμβόλαιο για να μπορέσει να υπάρξει ισότητα». Κράτος δικαίου είναι εκείνο το κράτος που προασπίζεται με όλα τα έννομα μέσα τα συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών του και όχι εκείνο που τα ξεπουλά προκειμένου να προασπίσει τα συμφέροντα των δανειστών.  Κράτος δικαίου υπάρχει και λειτουργεί μόνο ως κυρίαρχο κράτος και όχι ως προτεκτοράτο τραπεζιτών και κερδοσκόπων που έχουνεξαγοράσει το εγχώριο πολιτικό σύστημα για να λεηλατήσουν τη χώρα.
Υπήρξε πραγματικά ίση μεταχείριση μεταξύ ίσων στη διαδικασία δημόσιου δανεισμού; Ούτε κατά διάνοια. Ο δανεισμός της χώρας ήταν προϊόν εκβιασμού, εκμαυλισμού και προώθησης της εξάρτησης της χώρας από συγκεκριμένα συμφέροντα της διεθνούς αγοράς. Μετά τον πόλεμο οι αγαπητοί φίλοι και σύμμαχοιεξανάγκασαν την Ελλάδα να αναγνωρίσει όλα τα προπολεμικά της χρέη στο υπερδιπλάσιο της τρέχουσας αξίας τους, έστω κι αν η χώρα είχε χρεοκοπήσει επίσημα δυο φορές γι’ αυτά (1893/1932). Αναγνωρίστηκαν χρέη που συνάφθηκαν από το 1881 και κατόπιν. Κι όχι μόνο αυτό, την εξανάγκασαν να αναγνωρίσει δάνεια στο άρτιο της αξίας τους, ενώ η χώρα τα είχε δανειστεί «υπό το άρτιο». Υπό το άρτιο είναι όταν κάποιος δανείζεται 1.000 δολ., ας πούμε, η τράπεζα που τον δανείζει τον χρεώνει 1.000 δολ. μαζί με τα επιτόκια πάνω σ’ αυτή την αξία, αλλά το ποσό που εκταμιεύεται είναι πολύ χαμηλότερο γιατί ο δανειστής προεισπράττει από το κεφάλαιο εκτός από τις αμοιβές του και διάφορα άλλα που αφορούν τον «πιστωτικό κίνδυνο» που αναλαμβάνει. Με τον τρόπο αυτό δάνειζαν οι διεθνείς χρηματοπιστωτικοί οίκοι την Ελλάδα έως και τον μεσοπόλεμο. Της χρέωναν 1.000 και της εκταμίευαν 800, 600, πολλές φορές και λιγότερα από 500 δολάρια.
Την ίδια εποχή με τη Συμφωνία του Λονδίνου (1953) εξανάγκαζαν την Ελλάδα μαζί με μια σειρά άλλες χώρες να χαρίσουν τα χρέη που είχε δημιουργήσει η χιτλερική Γερμανία προς αυτές. Μέσα σ’ αυτά τα χρέη ήταν και το αναγκαστικό δάνειο της κατοχής, το δάνειο του αίματος, όπως το είχε χαρακτηρίσει οΞ. Ζολώτας, που πήραν οι ναζί κατακτητές από την κατεχόμενη Ελλάδα.
Η Ελλάδα αναγνώριζε την ανάγκη ανάπτυξης της Γερμανίας χωρίς το βάρος των χρεών της, προκειμένου να επωφεληθούν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Αλλά οι μεγάλοι μας σύμμαχοι αρνήθηκαν να κάνουν το ίδιο για τη μικρή Ελλάδα, που στο κάτω - κάτω της γραφής έδωσε τόσα στον πόλεμο ενάντια στον χιτλερισμό και βγήκε από αυτόν τελείως κατεστραμμένη. Αντίθετα την έσπρωξαν στον εμφύλιο και της χρέωσαν τα προπολεμικά χρέη για να μην μπορέσει να ξανασηκώσει κεφάλι.
Από τότε αρχίζει η κακοδαιμονία του δημόσιου χρέους για τη νεότερη Ελλάδα. Ο αείμνηστος ακαδημαϊκόςΆγγελος Αγγελόπουλος χαρακτήριζε ως «σκάνδαλο» τη συμπεριφορά των μεγάλων συμμάχων και εταίρων μας.
Εξαγορά και εκμαυλισμός

Και πώς τα κατάφεραν και εξανάγκασαν τη χώρα να αναγνωρίσει τα προπολεμικά χρέη; Εξαγοράζονταςμε το 30% και πλέον των ελληνικών ομολόγων τις ισχυρές πολιτικές οικογένειες του τόπου, το παλάτι και φυσικά τις μεγάλες οικονομικές δυναστείες της χώρας, που μυρίστηκαν εύκολο και γρήγορο χρήμα. Από τότε το προπολεμικό χρέος είτε μεταφέρθηκε σε εξωλογιστικούς λογαριασμούς του κρατικού προϋπολογισμού, ώστε το δημόσιο χρέος της χούντας και της πρώτης μεταπολίτευσης του Καραμανλή να εμφανιστεί χαμηλό, είτε φορτώθηκε στις μεγάλες ΔΕΚΟ (ΔΕΗ, ΟΤΕ κ.λπ.), είτε ανταλλάχθηκε με προκλητικά χαριστικές συμβάσεις με επιχειρηματικά συμφέροντα του εξωτερικού.
Στις δεκαετίες του ’70 και του ’80 ούτε μία δανειακή σύμβαση δεν υπήρξε, είτε με κράτος, είτε με χρηματοπιστωτικούς ομίλους του εξωτερικού, που να μην περιέχει αφενός τοκογλυφικούς όρους και αφετέρου πρωτοφανείς δεσμεύσεις για το ελληνικό κράτος. Έτσι οι δανειακές συμβάσεις με τις γαλλικές τράπεζες την εποχή του φλερτ Ζισκάρ Ντ’ Εστέν Καραμανλή τη δεκαετία του ’70 προέβλεπαν την παράλληλη αγορά όπλων, τροφίμων, κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων κ.ο.κ. από τη Γαλλία. Με άλλα λόγια, η Γαλλία δάνειζε το ελληνικό κράτος μόνο αν το δεύτερο άνοιγε την εσωτερική αγορά του στην πρώτη. Αυτό έγινε με όλους τους δανειστές. Κι έτσι ο δημόσιος δανεισμός όχι μόνο γινόταν με τοκογλυφικούς όρους, αλλά και με παρελκόμενες συμφωνίες που οδηγούσαν στην καταστροφή την αναιμική βιομηχανία και γενικά την παραγωγή που υπήρχε στην Ελλάδα.
Από τη δεκαετία του ’90 έως σήμερα ο δημόσιος δανεισμός γίνεται κυρίως με ομόλογα, που επιτρέπει αφενός τη χειραγώγηση και την εξαγορά του ελληνικού πολιτικού συστήματος χωρίς να αφήνει εμφανή ίχνη. Σε ολόκληρο αυτό το διάστημα η Ελλάδα πληρώνει τοκογλυφικά επιτόκια, πληρώνει τραπεζικέςμεσιτείες στο υπερδιπλάσιο της διεθνούς τραπεζικής πρακτικής και κάθε μεγάλη αγορά ομολόγων συνοδεύεται από παραχωρήσεις για «μεγάλα έργα» και κρατικές προμήθειες.
Δανειζόμαστε με το πιστόλι στον κρόταφο

Για να δείξουμε τη σχέση δανειστών και ξένων επιχειρηματικών συμφερόντων αρκεί να αναφέρουμε ότι ο κύριος δανειστής της χώρας με βάση την πρόσφατη δανειακή σύμβαση όπου η κυβέρνηση απεμπόλησε «άνευ όρων και αμετάκλητα», όπως αναφέρει αυτολεξεί η ίδια η δανειακή σύμβαση, την ασυλία της χώρας λόγω εθνικής κυριαρχίας, είναι η Γερμανία. Όμως δεν μας δανείζει το γερμανικό κράτος, αλλά μια τράπεζα κρατικού ενδιαφέροντος και όχι μόνο, η kfw. Η τράπεζα αυτή είναι κι ένας από τους βασικούς μετόχους της Deutsche Telekom, που είναι κύριος μέτοχος στον ΟΤΕ. Το πώς μπήκε η Deutsche Telekom στον ΟΤΕ αποτελεί σκάνδαλο πρώτου μεγέθους και συνδέεται με ανταποδοτικά οφέλη υπέρ των Γερμανών, προκειμένου, ανάμεσα στα άλλα, να αγοράσουν οι γερμανικές τράπεζες ελληνικά ομόλογα. Είναι τυχαίο το γεγονός ότι την τελευταία δεκαετία που οι γερμανικές τράπεζες έγιναν ένας από τους δυο μεγαλύτερους δανειστές του ελληνικού κράτους, η Γερμανία εδραιώθηκε στην Ελλάδα ως η πρώτη οικονομική δύναμη κατέχοντας το μεγαλύτερο μερίδιο στο εξωτερικό εμπόριο της χώρας και έχοντας διεισδύσει όσο κανένας άλλος σε όλους τους ζωτικούς τομείς της οικονομίας μας; Όχι βέβαια.
Φυσικά για να γίνουν όλα αυτά απαιτούνται δυο βασικές προϋποθέσεις: Εξαγορασμένοι πολιτικοί και μιαοικονομική ολιγαρχία που ζει όχι από τις επενδύσεις και την ανάπτυξη της παραγωγής, αλλά από τονπαρασιτισμό της χρηματιστικής κυβείας και τον μεταπρατισμό ξένων συμφερόντων. Από πού κι ως πού λοιπόν θα πρέπει ο ελληνικός λαός να δεχθεί τη «συμβατική ισοτιμία» και το «δίκαιο» των απαιτήσεων δυνάμεων που εκβίασαν, εξαγόρασαν, λεηλάτησαν και συνεχίζουν να λεηλατούν αυτόν τον τόπο; Τι σόι «κράτος δικαίου» απηχεί η δανειακή σύμβαση που επιβλήθηκε στην Ελλάδα μέσα από τον εκβιασμό των αγορών; Μια δανειακή σύμβαση που δεν υπάρχει όμοιά της από την εποχή των διομολογήσεων που επέβαλαν οι μεγάλες δυτικές δυνάμεις στον «μεγάλο ασθενή» της Ανατολής, τον Οθωμανό Σουλτάνο. Είναι δίκαιη η υποθήκευση μιας ολόκληρης χώρας και του λαού της στους δανειστές; Πότε έγινε στην ιστορία κάτι τέτοιο;
Οικονομική βία

Από τη στιγμή που οι δανειστές της χώρας επέβαλαν αυτό το καθεστώς, έχασαν κάθε δυνατότητα να επικαλούνται το δίκαιο για τα αιτήματά τους, έχασαν κάθε έννομο και συμβατικό στοιχείο από τις απαιτήσεις προς τη χώρα και τον λαό της. Δεν μπορείς να υποδουλώνεις μια χώρα και έναν λαό, να τον αναγκάζεις να ζήσει μια κόλαση, μόνο και μόνο γιατί έχεις «έννομες απαιτήσεις». Ο κατακτητής είναι πάντα κατακτητής, είτε γίνεται με τα όπλα, είτε με οικονομικά μέσα. Και απέναντι στον κατακτητή υπάρχει μόνο μια απάντηση: ο πατριωτισμός των Ελλήνων, οι οποίοι, σύμφωνα και με το σύνταγμα (120.4), «δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία». Όπως γνωρίζουν όλοι, η βία δεν είναι μόνο στρατιωτική, είναι επίσης πολιτική και οικονομική. Σήμερα ο πατριωτισμός των Ελλήνων δοκιμάζεται και επιβεβαιώνεται πρώτα και κύρια απέναντι στους νέους κατακτητές της χώρας, τους ντόπιους δωσίλογους κυβερνώντες και κάθε άλλον που επικαλείται το δίκαιο για να ρίξει την ευθύνη στο θύμα ώστε να αθωωθεί ο θύτης.