Δημιούργησα αυτό το blog προκειμένου να παρουσιάζω απόψεις και άρθρα , βασικά για τα εκπαιδευτικά θέματα αλλά και όσα άλλα μας απασχολούν. Μια γνώμη, ένα σχόλιο για αυτά που συμβαίνουν. Επίσης θα βρείτε κείμενα άλλων τα οποία με εκφράζουν. Στο blog αυτό θα μπορείτε να βρείτε επίσης πολιτιστικές αναφορές πάνω σε θέματα που μας συγκινούν. Πολιτισμός και εκπαίδευση πάνε μαζί. Περιμένω τα σχόλια σας. Ν.Κ.

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2014

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ και ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ και ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ
Αγαπητές Συναδέλφισσες.
Αγαπητοί Συνάδελφοι.
Μετά από τρία περίπου χρόνια που υπήρξα Διευθυντής της ΕΠΑΣ Ιλίου  νοιώθω την ανάγκη να αποχαιρετήσω τους ανθρώπους με τους οποίους μαζί πορευτήκαμε και στα δύσκολα και στα ευχάριστα.
Το ταξίδι του σχολείου μας τελείωσε και τυπικά στις 15 του Σεπτέμβρη 2014.
Το ταξίδι αυτό στην πραγματικότητα ξεκίνησε το 1974.
Το πλοίο τότε ονομαζόταν Ε΄ ΔΗΜΟΣΙΑ ΤΕΧΝΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΑΘΗΝΩΝ, μετά μετονομάστηκε ΤΕΧΝΙΚΗ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΙΛΙΟΥ και κατόπιν 3ο ΤΕΕ ΙΛΙΟΥ και είμαι στο πλήρωμα του από το 1989.
Η ΕΠΑΣ Ιλίου όμως δεν ήταν μια απλή μετονομασία. Ήταν ένα ολοκαίνουργιο σκαρί, γρήγορο, ευέλικτο και αποφασισμένο να ταξίδευε σε νέους τόπους, διασχίζοντας και ταράζοντας τα λιμνάζοντα νερά της επαγγελματικής εκπαίδευσης. Και το έκανε έχοντας στο πλήρωμα του εκπαιδευτικούς με όνειρα, με ελπίδες και προσδοκίες για μια εκπαίδευση όπως την ονειρεύεται κάθε εκπαιδευτικός και κάθε εκπαιδευόμενος, για μια εκπαίδευση όπως αρμόζει σε μια χώρα κοιτίδα του πολιτισμού, στην χώρα μας.
Σ’ αυτό το τελευταίο ταξίδι είχα την τύχη και την τιμή να σας έχω συνταξιδιώτες, συνεργάτες, συγκυβερνήτες, αλλά και το σημαντικότερο, καλούς φίλους. Γιατί δεν θα είχαμε καταφέρει να στήσουμε το σχολείο των ονείρων μας αν οι μεταξύ μας σχέσεις δεν ήταν άριστες, αν ο ένας δεν στήριζε τον άλλο και όλοι μαζί τους μαθητές μας.
Γιατί οι μαθητές μας και η μόρφωση τους  ήταν το ιερό τελικό ζητούμενο.
Γι αυτούς ήμασταν στο σχολείο.
Γι αυτούς διδάσκαμε.
Γι αυτούς γράψαμε 10 βιβλία και το σχολείο τα εξέδωσε και τα διένειμε δωρεάν, καλύπτοντας έτσι τις αδυναμίες των σχολικών βιβλίων.
Γι αυτούς τα εκπαιδευτικά slides, τα power points, οι διαφάνειες, οι σημειώσεις.
Γι αυτούς τα τρόφιμα και οι δωροεπιταγές  που συγκεντρώνατε με κόπο και διανείματε σε όσους τα είχαν ανάγκη.
Γι αυτούς οι εκδηλώσεις, τα μαθήματα μουσικής, χορού και οι αεροβικές ασκήσεις που οργανώνατε πριν και μετά τα μαθήματα.
Γι αυτούς πήραμε συχνά πρωτοβουλίες και ρίσκα παρακάμπτοντας γραφειοκρατικές διαδικασίες και δημιουργήσαμε στα μέτρα του δυνατού, ένα πρότυπο, ανοιχτό σχολείο με δράσεις και ιδέες που πολλά σχολεία θα ζήλευαν. 
Και τα παιδιά μας βίωσαν το σχολείο σαν δεύτερο σπίτι τους και μας προσέφεραν την αγάπη τους απλόχερα και κατανόησαν ότι οι αυστηροί κανόνες που είχαμε θεσπίσει ήταν για την δική τους ασφάλεια και γι αυτό όχι μόνο τους αποδέχτηκαν αλλά και τους στήριξαν.
Για όλα αυτά αισθάνομαι εξαιρετικά υπερήφανος και τυχερός και θα ήθελα τώρα να εκφράσω την αγάπη μου και τις ευχαριστίες μου προς μαθητές και καθηγητές.
Είθε στα νέα μας σχολεία που πήγαμε να ευτυχίσουμε να έχουμε μαθητές με τέτοιο ήθος και τέτοια διάθεση για μάθηση.
¨Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα¨ όλων αυτών που κόπτονται για αξιολόγηση και αξιοκρατία, διέκοψαν βίαια και χωρίς καμία αξιολόγηση την λειτουργία της ΕΠΑΣ Ιλίου. Όπως βίαια διέκοψαν και την λειτουργία όλων των ΕΠΑΣ της χώρας, χωρίς να έχουν μέχρι στιγμής δώσει καμία εναλλακτική λύση σε όλους αυτούς που επέλεγαν τα σχολεία αυτά, σε όλους αυτούς των οποίων την απόγνωση βιώσαμε, τους μη έχοντας τις οικονομικές δυνατότητες για σπουδές σε κάποιο ΙΕΚ.
Και να σκεφθεί κανείς ότι οι ΕΠΑΣ ήταν το μόνο σχολείο που μέσα σε δύο μόλις χρόνια οι απόφοιτοι του έμπαιναν στην παραγωγική διαδικασία, φορολογούνταν, πλήρωναν στα ασφαλιστικά ταμεία και στήριζαν την εθνική οικονομία και ανάπτυξη. Προφανώς τον πατριώτη υπουργό Αρβανιτόπουλο δεν τον ενδιέφερε η ανάπτυξη.
Συνάδελφοι, συναδέλφισσες.
Κανείς μας δεν μπορούσε να φανταστεί πριν 3 με 4 χρόνια αυτή τη πρωτοφανή λαίλαπα στην εκπαίδευση.
Σχολεία να κλείνουν, εκπαιδευτικοί να μπαίνουν σε διαθεσιμότητα, με το ενδεχόμενο της απόλυσης, χειροτέρευση εργασιακών συνθηκών και οικονομική εξαθλίωση.
Γι αυτό τις δύσκολες αυτές ώρες απαιτείται από όλους μας αλληλεγγύη ενότητα και αγάπη. Να σταθούμε ο ένας δίπλα στον άλλο και όλοι μαζί δίπλα στους μαθητές μας.
Διδάσκοντας τους, με λόγο και έργο να μη σκύβουν ποτέ το κεφάλι. Τις δυσκολίες να τις αντιμετωπίζουν σαν προκλήσεις και να μη πάψουν ποτέ να αγωνίζονται και να χαμογελούν, γιατί το χαμόγελο τους, τρομοκρατεί όσο τίποτα άλλο αυτούς που προσπαθούν να τους φοβίσουν.
Τα συναισθήματα είναι έντονα. Αλλά δεν πρέπει να μας παρασύρουν.
Γνωρίζετε, αγαπητοί συνάδελφοι, ότι το έργο που επιτελούμε μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία είναι μοναδικό και ότι η διδασκαλία είναι προνόμιο, που το έχει ο δάσκαλος   εργαζόμενος για το μέλλον αυτού του κόσμου. Και το που βρισκόμαστε στη σχολική τάξη είναι βάλσαμο ψυχής. Όχι μόνο γιατί η διδασκαλία από μόνη της είναι κάτι το συναρπαστικό, αλλά και γιατί η καθημερινή επικοινωνία με νέους ανθρώπους και η αίσθηση ότι συμβάλλεις σε μια καλύτερη κοινωνία είναι κάτι που δίνει νόημα στη ζωή μας. Μα πάνω απ’ όλα γιατί σου δίνει την αίσθηση ότι έτσι αγωνίζεσαι για ν’ αλλάξεις τον κόσμο, κάνοντας τις καρδιές των μαθητών μας να χτυπούν σε πιο ανθρώπινους τόνους   ανασταίνοντας την ελπίδα μες στην απελπισία της σημερινής πραγματικότητας.
Να μην ξεχνάτε ποτέ ότι ασκούμε ένα λειτούργημα, του εκπαιδευτικού. Και ανεξάρτητα από την αντιμετώπιση της πολιτείας και τις δύσκολες οικονομικές και εργασιακές συνθήκες, όταν μπαίνουμε στη τάξη οφείλουμε να μεταφέρουμε στα παιδιά αισιοδοξία και αγωνιστική διάθεση. Να τους προσφέρουμε ότι μπορούμε, αλλά κυρίως χαμόγελο και αγάπη που σίγουρα η πλειοψηφία τους τα έχουν ανάγκη πολύ περισσότερο από τις όποιες στεγνές γνώσεις. Η αμοιβή μας θα είναι η αγάπη και η εκτίμηση τους. Και μη ξεχνάμε ότι οι μαθητές είναι και οι δικαιότεροι και αυστηρότεροι κριτές στις προσπάθειές μας.
Αγαπητές Συναδέλφισσες.
Αγαπητοί Συνάδελφοι.
Οι κοινωνίες δεν αλλάζουν με μνημόνια, πράξεις νομοθετικού περιεχομένου και διατάγματα. Αλλάζουν από φωτισμένους ανθρώπους  και είναι δικιά μας υποχρέωση να τους δημιουργήσουμε.
Σας εύχομαι μέσα από την καρδιά μου, δύναμη, υγεία και υπομονή σε σας και στις οικογένειες σας και να αξιωθούμε να ολοκληρώσουμε την εκπαιδευτική και παιδαγωγική μας σταδιοδρομία  μέσα σε καλύτερες εργασιακές και ανθρώπινες συνθήκες  .

Παναγιώτης Φαντάκης
Τελευταίος διευθυντής της ΕΠΑΣ Ιλίου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου